Anja.

Het gaat niet goed met Anja, onze poes. Ze heeft voor de derde keer een beroerte gekregen. De twee vorige keren heeft ze zich daar telkens flink doorheen gesparteld. Maar deze keer is het erger en verloopt het herstel moeizamer. Haar rechter achterpootje is verlamd en ze heeft last van evenwicht stoornissen, waardoor ze voortdurend omvalt.
Vorige week verbleef ze drie dagen in observatie bij de dierenarts. Ze lag aan een infuus en kreeg medicatie. Nu is ze terug thuis. Ze slaapt het grootste deel van de dag en komt enkel uit haar mandje om wat te eten. Als ze eet moet ik haar wat ondersteunen, want anders valt ze telkens om. Soms probeert ze al liggend te eten, wat niet goed lukt natuurlijk.
Pijn heeft ze niet, maar het evenwichtsverlies maakt haar angstig. Volgens de dierenarts kan dat twee à drie weken duren, maar daarna zal het hopelijk geleidelijk aan beter worden.
Het blijft afwachten of ze er deze keer weer helemaal bovenop zal komen.
We kruisen de vingers. Anja wordt eind dit jaar vijftien jaar, wat voor een poes reeds een gezegende leeftijd is. Het is een beetje een schuwe, maar heel lieve en zachtaardige poes. Ze heeft een moeilijke start gekend in haar leven, maar sinds we haar in 2006, samen met haar moeder Lucie, van de poezenboot in Gent zijn gaan halen, houdt ze ons gezelschap en zijn we erg aan haar gehecht. Lucie is er intussen al anderhalf jaar niet meer. Hopelijk kunnen we Anja nog een tijdje bij ons houden.

Een oplapbeurt.

Mijn bouwvallige rug was hoogdringend aan een oplapbeurt toe, nadat ik twee maanden lang niet meer bij de kinesiste kon langsgaan. Maar daar kwam deze week gelukkig verandering in. Gisteren mocht ik voor het eerst terug naar de kine. Weliswaar werden er strikte voorzorgsmaatregelen in acht genomen en moest de sessie zo veilig mogelijk verlopen. Ik volgde nauwgezet de voorschriften : buiten op de parking wachten en bij het binnenkomen handen wassen en ontsmetten. Mijn eigen handdoeken had ik meegebracht en ik droeg een mondmasker. Ook de kinesiste droeg een mondmasker en zij had de tafel en de behandelingsruimte op voorhand grondig ontsmet. Maar voor het overige deed ze haar werk zoals altijd, op deskundige wijze.
In corona-tijden is een behandeling waarbij lichamelijk contact essentieel is, niet evident. Kine vanop afstand is onmogelijk. Het blijft ondanks alle voorzorgen een berekend risico, zowel voor de therapeuten als voor de patiënten. Maar er zijn dingen die men niet kan blijven uitstellen. Als iedereen zich aan de voorschriften houdt, met respect voor elkaar, blijven de risico’s beperkt.
Het deugdzaam gevoel die ik na de behandeling had, was daarentegen optimaal.

Het nieuwe normaal.

Heel wat mensen lopen dezer dagen gemaskerd rond. Je kan amper nog iemand herkennen. Iedereen blijft op veilige afstand van elkaar. Als we Straks met mondjesmaat terug op bezoek bij familie- of vrienden mogen gaan, moeten we op voorhand kiezen wie we willen zien en wie niet.
Ik maak me de bedenking in wat voor een bizarre corona-wereld we momenteel leven. Het lijkt wel alsof we met z’n allen figureren in een slecht sciencefiction verhaal.
Men noemt het “het nieuwe normaal”. Ik hoop maar dat we heel gauw kunnen terugkeren naar “het oude normaal”.

Corona woorden.

Het ziet ernaar uit dat we met z’n allen nog een tijdje onder huisarrest zullen staan. De ellendige corona-crisis heeft zo hier en daar ook enkele leuke kanten. Zo heeft de crisis mensen geïnspireerd tot het bedenken van nieuwe Nederlandse woorden. Er zijn in die mate nieuwe woorden bedacht dat er reeds een heus corona-woordenboek werd aangelegd. Hieronder een lijstje met enkele corona-woorden.

  • anderhalvemetergesprek
  • balkonconversatie
  • betaalhygiène
  • coronabuddy
  • coronakapsel
  • coronastilte
  • elleboogniezen
  • huidhonger
  • hoestschaamte
  • lockdownkilo’s
  • lockdownlook
  • raambezoek
  • wuifbezoek
  • zorgapplaus

Zo zijn er nog een heleboel woorden die, indien ze er nog niet in stonden, klaar staan om in de dikke Van Dale te worden opgenomen.