Een natje en een droogje.

Vorige week, op de dag van m’n verjaardag, werd ik wakker met lichte hoofdpijn. Daar zat misschien de tweede vaccinatiespuit tegen covid-19, die ik de avond tevoren had gekregen, voor iets tussen? Maar in de loop van de dag ging het beter en maakten wij een leuke uitstap naar een interessant museum en erfgoedsite in Ename.
Na die uitstap reden wij richting Oudenaarde voor een natje en een droogje op de Grote Markt aldaar.

Het was mijn allereerste terrasje in maanden. Met het prachtige weer was het heerlijk genieten, nu het weer mocht en kon.

En terwijl we daar zaten te genieten onder een parasol kon ik het niet laten om nog enkele kiekjes te maken van het mooie, oud stadhuis van Oudenaarde, waarin nu ook een museum is gevestigd en waar ik twee jaar geleden ging kijken naar een schitterende tentoonstelling over Adriaan Brouwer.
De Koninklijke fontein, zoals ze wordt genoemd, die voor het stadhuis staat, werd in 1677 aan de stad Oudenaarde geschonken door de Franse koning Lodewijk XIV. Op het moment dat wij er waren was de fontein helaas niet aan het spuiten.

Over ons bezoek aan de erfgoedsite in Ename vertel ik later meer.

De prik.

Gisteren kreeg ik mijn eerste prik met het Pfizer-vaccin. Ik heb er nauwelijks iets van gevoeld. Het verliep allemaal vlotjes en zonder ongemakken. Hoedje af voor de talrijke vrijwilligers die meehelpen in het vaccinatiecentrum om alles in goede banen te leiden.
Nu ik de prik heb gehad geeft het een geruststellend gevoel en komt er eindelijk wat licht aan het eind van de tunnel. Zo kan ik op 25 mei weer aan de slag als vrijwilliger in het museum en dat is iets waar ik heel erg naar uitkijk.
De vaccinatie campagne draait nu in ons land op volle toeren. Hopelijk komt iedereen zo vlug mogelijk aan de beurt zodat we dat vreselijke covid-virus eindelijk een hak kunnen zetten en we allemaal kunnen terugkeren naar een veilig en normaal leven.

Geen kerst zoals vroeger.

Geen winterdorpen, kerstmarkten, schaatspistes en gezellige drukte dit jaar. Deze eindejaarsperiode verloopt een stuk soberder dan anders. We moeten het dit jaar doen met minder franjes en minder mensen om ons heen. Geen familiesamenkomsten met kerst, geen uitbundig feest met oudejaar.

Mijn vrouw moet werken op Kerstdag. Van kop tot teen corona-proof ingepakt oude en zieke mensen verzorgen in het Woon-zorgcentrum. Op de gang waar ze werkt zijn de voorbije maand achttien mensen gestorven. Bijna de helft van het personeel is besmet geraakt. Eén collega ligt al wekenlang in coma en vecht voor haar leven.

Eén keertje Kerstmis vieren op een wat soberder wijze is helemaal niet zo erg. Daar gaat niemand aan dood.
Laten we er in onze eigen bubbel toch maar een warme kerst van maken.

Lockdown II.

Covid-19 slaat opnieuw verwoestend toe en ons leven moet weer op slot.
Mijn echtgenote werkt in een Woon-en Zorgcentrum en heeft weer heel zware en stresserende weken voor de boeg. Weerom zal ze vaak aan het werk zijn en vermoeid terug naar huis komen. Maar het is niet anders.
Net zoals vele andere deuren zijn ook de deuren van het museum van Deinze dicht gegaan. De twee namiddagen per week die ik daar doorbreng en waar ik telkens naar uitkijk, zal ik de komende weken opnieuw moeten missen. Maar ik wil niet klagen, er zijn heel wat mensen die het veel harder te verduren hebben.
Deze keer hoef ik thuis niet werkloos te zitten kniezen. Van bij de Erfgoedcel Leie & Schelde heb ik een hele stapel werk meegekregen naar huis. Hier bij me thuis ligt het nu vol met oude foto’s, albums, brieven en documenten uit vervlogen tijden. Er is genoeg om me enkele weken zoet te houden, al is het op deze manier niet hetzelfde zonder de feedback van de mensen met wie je graag samenwerkt.

Vorige week ging ik op consultatie bij een specialist in het ziekenhuis in verband met de zenuwpijnen in mijn rug en benen. Bij de ingang werd ik opgewacht door een medewerkster van het ziekenhuis die me vriendelijk maar kordaat uitlegde wat ik moest doen en langs waar ik mocht gaan. Toen ik door de gangen van de polikliniek liep zag ik heel wat lege wachtzalen. Hier en daar zaten enkele mensen ver uit elkaar. In de wachtzaal waar ik moest wachten was er niemand. Ziekenhuispersoneel viel er amper te bespeuren. Het leek alsof iedereen verhuisd was naar de overkant van het ziekenhuis waar de covid-patiënten worden opgevangen. Het gaf toch wel een beangstigend gevoel. Daar aan de overkant spelen zich drama’s af.
Laten we het met z’n allen zo veilig mogelijk houden, de komende weken.

Back to normal.

Vrijdag dertien maart 2020 zullen we ons nog lang herinneren. De dag dat een gluiperig virus ons leven en al onze plannen overhoop kwam gooien.
Intussen wordt het leven stilaan terug normaal. Sinds gisteren drijven sombere wolken boven ons hoofd en krijgen we af en toe de langverwachte regenbuitjes over ons heen, die het nijpend tekort aan grondwater zouden moeten bijvullen. Maar voorlopig stellen die buitjes nog niet veel voor. Ik kwam net terug van de kine toen het begon te druppelen. Wat verder zat het verkeer helemaal vast door allerhande wegenwerken. Er werd getoeterd en gevloekt. Fietsers kronkelden zich vervaarlijk tussen de stilstaande auto’s. Iedereen leek nerveus en gehaast en ik werd nat.
Ik dacht aan de heerlijk rustige, zonovergoten quarantaine-wandelingetjes van een maand geleden. Zo zou een mens heimwee krijgen naar de lockdown.

Negen levens.

Een kat heeft negen levens, zo zegt men. Onze kat Anja heeft er in elk geval minstens vier.
Het gaat alweer veel beter met haar, nadat ze voor de derde keer in één jaar tijd een beroerte kreeg. Twee weken geleden kon ze niet eens rechtop blijven staan, was haar achterpootje helemaal verlamd en verloor ze continue haar evenwicht. Nu loopt ze alweer in huis rond alsof er niets is gebeurd. Haar achterpootje lijkt weer helemaal genezen en van evenwichtsverlies schijnt ze amper nog last te hebben. Het is niet te geloven hoe veerkrachtig en sterk zo’n katje is. Daar kunnen wij mensen nog een puntje aan zuigen.

Anja lijdt opnieuw rustig haar leventje. In de bomen klauteren doet ze niet meer ~ daarvoor beschikt ze niet meer over de lenigheid uit haar topjaren, net zoals haar baasje ~ maar voor het overige doet ze weer alles wat een kat op leeftijd zoal doet : eten, slapen, spinnen, voortdurend kopjes geven, zich laten aaien en dan knorren van deugd, door het venster naar de vogels in de tuin zitten gluren, zich neervleien op de schoot van het baasje, terwijl die in z’n zetel de krant aan het lezen is, om dan bovenop die krant te gaan liggen zodat hij niet meer verder kan lezen en haar zijn volle aandacht moet schenken.
Zo is Anja aan haar vierde leven begonnen. Ze heeft er nog vijf te gaan.