Geen kerst zoals vroeger.

Geen winterdorpen, kerstmarkten, schaatspistes en gezellige drukte dit jaar. Deze eindejaarsperiode verloopt een stuk soberder dan anders. We moeten het dit jaar doen met minder franjes en minder mensen om ons heen. Geen familiesamenkomsten met kerst, geen uitbundig feest met oudejaar.

Mijn vrouw moet werken op Kerstdag. Van kop tot teen corona-proof ingepakt oude en zieke mensen verzorgen in het Woon-zorgcentrum. Op de gang waar ze werkt zijn de voorbije maand achttien mensen gestorven. Bijna de helft van het personeel is besmet geraakt. Eén collega ligt al wekenlang in coma en vecht voor haar leven.

Eén keertje Kerstmis vieren op een wat soberder wijze is helemaal niet zo erg. Daar gaat niemand aan dood.
Laten we er in onze eigen bubbel toch maar een warme kerst van maken.

Lockdown II.

Covid-19 slaat opnieuw verwoestend toe en ons leven moet weer op slot.
Mijn echtgenote werkt in een Woon-en Zorgcentrum en heeft weer heel zware en stresserende weken voor de boeg. Weerom zal ze vaak aan het werk zijn en vermoeid terug naar huis komen. Maar het is niet anders.
Net zoals vele andere deuren zijn ook de deuren van het museum van Deinze dicht gegaan. De twee namiddagen per week die ik daar doorbreng en waar ik telkens naar uitkijk, zal ik de komende weken opnieuw moeten missen. Maar ik wil niet klagen, er zijn heel wat mensen die het veel harder te verduren hebben.
Deze keer hoef ik thuis niet werkloos te zitten kniezen. Van bij de Erfgoedcel Leie & Schelde heb ik een hele stapel werk meegekregen naar huis. Hier bij me thuis ligt het nu vol met oude foto’s, albums, brieven en documenten uit vervlogen tijden. Er is genoeg om me enkele weken zoet te houden, al is het op deze manier niet hetzelfde zonder de feedback van de mensen met wie je graag samenwerkt.

Vorige week ging ik op consultatie bij een specialist in het ziekenhuis in verband met de zenuwpijnen in mijn rug en benen. Bij de ingang werd ik opgewacht door een medewerkster van het ziekenhuis die me vriendelijk maar kordaat uitlegde wat ik moest doen en langs waar ik mocht gaan. Toen ik door de gangen van de polikliniek liep zag ik heel wat lege wachtzalen. Hier en daar zaten enkele mensen ver uit elkaar. In de wachtzaal waar ik moest wachten was er niemand. Ziekenhuispersoneel viel er amper te bespeuren. Het leek alsof iedereen verhuisd was naar de overkant van het ziekenhuis waar de covid-patiënten worden opgevangen. Het gaf toch wel een beangstigend gevoel. Daar aan de overkant spelen zich drama’s af.
Laten we het met z’n allen zo veilig mogelijk houden, de komende weken.

Back to normal.

Vrijdag dertien maart 2020 zullen we ons nog lang herinneren. De dag dat een gluiperig virus ons leven en al onze plannen overhoop kwam gooien.
Intussen wordt het leven stilaan terug normaal. Sinds gisteren drijven sombere wolken boven ons hoofd en krijgen we af en toe de langverwachte regenbuitjes over ons heen, die het nijpend tekort aan grondwater zouden moeten bijvullen. Maar voorlopig stellen die buitjes nog niet veel voor. Ik kwam net terug van de kine toen het begon te druppelen. Wat verder zat het verkeer helemaal vast door allerhande wegenwerken. Er werd getoeterd en gevloekt. Fietsers kronkelden zich vervaarlijk tussen de stilstaande auto’s. Iedereen leek nerveus en gehaast en ik werd nat.
Ik dacht aan de heerlijk rustige, zonovergoten quarantaine-wandelingetjes van een maand geleden. Zo zou een mens heimwee krijgen naar de lockdown.

Negen levens.

Een kat heeft negen levens, zo zegt men. Onze kat Anja heeft er in elk geval minstens vier.
Het gaat alweer veel beter met haar, nadat ze voor de derde keer in één jaar tijd een beroerte kreeg. Twee weken geleden kon ze niet eens rechtop blijven staan, was haar achterpootje helemaal verlamd en verloor ze continue haar evenwicht. Nu loopt ze alweer in huis rond alsof er niets is gebeurd. Haar achterpootje lijkt weer helemaal genezen en van evenwichtsverlies schijnt ze amper nog last te hebben. Het is niet te geloven hoe veerkrachtig en sterk zo’n katje is. Daar kunnen wij mensen nog een puntje aan zuigen.

Anja lijdt opnieuw rustig haar leventje. In de bomen klauteren doet ze niet meer ~ daarvoor beschikt ze niet meer over de lenigheid uit haar topjaren, net zoals haar baasje ~ maar voor het overige doet ze weer alles wat een kat op leeftijd zoal doet : eten, slapen, spinnen, voortdurend kopjes geven, zich laten aaien en dan knorren van deugd, door het venster naar de vogels in de tuin zitten gluren, zich neervleien op de schoot van het baasje, terwijl die in z’n zetel de krant aan het lezen is, om dan bovenop die krant te gaan liggen zodat hij niet meer verder kan lezen en haar zijn volle aandacht moet schenken.
Zo is Anja aan haar vierde leven begonnen. Ze heeft er nog vijf te gaan.

Anja.

Het gaat niet goed met Anja, onze poes. Ze heeft voor de derde keer een beroerte gekregen. De twee vorige keren heeft ze zich daar telkens flink doorheen gesparteld. Maar deze keer is het erger en verloopt het herstel moeizamer. Haar rechter achterpootje is verlamd en ze heeft last van evenwicht stoornissen, waardoor ze voortdurend omvalt.
Vorige week verbleef ze drie dagen in observatie bij de dierenarts. Ze lag aan een infuus en kreeg medicatie. Nu is ze terug thuis. Ze slaapt het grootste deel van de dag en komt enkel uit haar mandje om wat te eten. Als ze eet moet ik haar wat ondersteunen, want anders valt ze telkens om. Soms probeert ze al liggend te eten, wat niet goed lukt natuurlijk.
Pijn heeft ze niet, maar het evenwichtsverlies maakt haar angstig. Volgens de dierenarts kan dat twee à drie weken duren, maar daarna zal het hopelijk geleidelijk aan beter worden.
Het blijft afwachten of ze er deze keer weer helemaal bovenop zal komen.
We kruisen de vingers. Anja wordt eind dit jaar vijftien jaar, wat voor een poes reeds een gezegende leeftijd is. Het is een beetje een schuwe, maar heel lieve en zachtaardige poes. Ze heeft een moeilijke start gekend in haar leven, maar sinds we haar in 2006, samen met haar moeder Lucie, van de poezenboot in Gent zijn gaan halen, houdt ze ons gezelschap en zijn we erg aan haar gehecht. Lucie is er intussen al anderhalf jaar niet meer. Hopelijk kunnen we Anja nog een tijdje bij ons houden.

Een oplapbeurt.

Mijn bouwvallige rug was hoogdringend aan een oplapbeurt toe, nadat ik twee maanden lang niet meer bij de kinesiste kon langsgaan. Maar daar kwam deze week gelukkig verandering in. Gisteren mocht ik voor het eerst terug naar de kine. Weliswaar werden er strikte voorzorgsmaatregelen in acht genomen en moest de sessie zo veilig mogelijk verlopen. Ik volgde nauwgezet de voorschriften : buiten op de parking wachten en bij het binnenkomen handen wassen en ontsmetten. Mijn eigen handdoeken had ik meegebracht en ik droeg een mondmasker. Ook de kinesiste droeg een mondmasker en zij had de tafel en de behandelingsruimte op voorhand grondig ontsmet. Maar voor het overige deed ze haar werk zoals altijd, op deskundige wijze.
In corona-tijden is een behandeling waarbij lichamelijk contact essentieel is, niet evident. Kine vanop afstand is onmogelijk. Het blijft ondanks alle voorzorgen een berekend risico, zowel voor de therapeuten als voor de patiënten. Maar er zijn dingen die men niet kan blijven uitstellen. Als iedereen zich aan de voorschriften houdt, met respect voor elkaar, blijven de risico’s beperkt.
Het deugdzaam gevoel die ik na de behandeling had, was daarentegen optimaal.