Derde keer, goede keer.

Van een kentering is nog niet echt sprake, maar vandaag mag ik Vrouwtjelief toch weer in het ziekenhuis gaan afhalen en haar mee naar huis brengen. Hopelijk wordt deze derde keer, de goede keer.
Haar toestand is weer een beetje gestabiliseerd, maar genezen is ze nog lang niet. De komende dagen en weken zal ik weer de job van thuisverpleger op mij moeten nemen. Maar dat doe ik met veel liefde en plezier. Veel liever dat, dan iedere dag over en weer te moeten rijden naar het ziekenhuis in Gent. Dat is pas vermoeiend.

De komende weken ga ik een poging doen om terug wat meer op de blog te posten en andere blogs te lezen. Het zal weliswaar aanvankelijk maar met mondjesmaat zijn. Maar er zijn een aantal dingen, waarmee ik vorig jaar noodzakelijkerwijs abrupt ben gestopt, die ik graag op m’n blog afgerond zou krijgen. Zo was ik nog niet klaar met mijn reeks over de kunst van het drukken. Ik had nog een aantal afleveringen te gaan. Het is een reeks waar ik heel graag aan werk en ik hoop binnenkort de laatste delen ervan te kunnen schrijven.

Ook mijn vrijwilligerswerk in het museum zit helemaal in het slop. Ook daarmee ben ik vorig jaar moeten stoppen toen mijn vrouw voor het eerst in het ziekenhuis was. Bovendien is er corona, waardoor ik sowieso niet meer in het museum terecht kan.
Maar ik verlang meer dan ooit naar de dag dat alles weer normaal wordt, dat de hemel terug opklaart en het leven weer gewoon z’n gangetje kan gaan.

Hopen op een kentering.

Vrouwtjelief is vorige dinsdag helaas opnieuw opgenomen in het ziekenhuis. Het gaat nog steeds niet goed met haar.
Het wordt voor haar stilaan niet alleen fysiek maar ook emotioneel zwaar om dragen. Ik probeer haar zoveel mogelijk moed in te spreken, maar soms zakt de moed ook wel een beetje in mijn schoenen.
Het wordt hoog tijd dat er een kentering in de situatie komt en dat de hemel eindelijk een beetje opklaart.
Door dat alles blijft hier de blog op een laag pitje staan. Maar ik kijk uit naar het moment dat ik de “blogdraad” terug goed en wel kan opnemen. Hopelijk blijft dat moment niet al te lang meer uit.

Thuis met Kerst.

Als alles goed gaat mag Vrouwtjelief vanavond naar huis komen. Nu maar hopen dat deze keer haar toestand stabiel blijft en dat ze niet meer hoeft terug te keren naar het ziekenhuis. Ze is echter nog lang niet genezen van de pancreas-aandoening. Er zullen nog moeilijke weken en maanden volgen.
Van de covid-besmetting daarentegen heeft ze, raar maar waar, geen enkele last gehad. Ze blijft, hoe dan ook, nog in quarantaine, aangezien ze toch nog te zwak is om de deur uit te gaan.
Maar ze zal bij ons zijn met Kerstmis en daar zijn we blij om.

Graag wil ik, in haar naam, alle bezoekers aan deze blog nog eens hartelijk danken voor alle bemoedigende woorden in de reacties. Zoiets doet altijd deugd.

Voor ons wordt het dit jaar sowieso een kerst in mineur. Mijn vrouw en ik zijn al blij als we weer samen thuis kunnen zijn, maar in feeststemming zijn we zeker niet.
Het wordt in deze moeilijke covid-tijden misschien voor meer mensen geen groots kerstfeest. Maar niettemin wens ik iedereen fijne, gezellige kerstdagen en een mooi jaareinde toe.

Terug bij af.

Ik had gehoopt, toen mijn vrouw terug was uit het ziekenhuis, dat ze thuis goed en vlug zou herstellen. Maar dat gebeurde helaas niet. Ze was voortdurend misselijk, ze at nog nauwelijks en had te kampen met een niet aflatende diarree. Ik zag haar dag na dag verzwakken. Na vijf dagen stond ook haar bloeddruk alarmerend laag.
Ik heb toen de huisarts verwittigd die meteen is langs gekomen. Zij liet dadelijk een ziekenwagen aanrukken die haar terug naar het ziekenhuis heeft gebracht.
Zo zijn we terug bij af. In het ziekenhuis werden intussen allerlei testen gedaan en kreeg mijn vrouw een ver doorgedreven antibiotica-kuur. Er was ook sprake dat ze deze week nog een ingreep moest ondergaan.
Maar, alsof het allemaal nog niet genoeg was, kregen we dan plots de melding dat ze positief was getest op corona, ook al had ze geen corona-symptomen. Ze werd overgebracht naar een isolatie-kamer en ik mag sindsdien niet meer bij haar. De ingreep is voorlopig uitgesteld.
Mijn zoon en ik zijn intussen ook op covid getest en gelukkig allebei negatief bevonden. Behalve met ons, met de huisarts en met het ziekenhuispersoneel is mijn vrouw de voorbije maand met niemand in contact geweest. Het is ons een raadsel waar ze de besmetting heeft opgelopen.
De ellende is voor mijn vrouw echter nog niet achter de rug. Er is nog een lange weg te gaan. Maar het komt weer goed. Dat moet gewoon.

Benarde dagen.

Het viel hier stil op 10 november. Door de omstandigheden kwam ik niet meer aan bloggen toe. Maar vandaag heb ik even tijd gemaakt om achter de computer te gaan zitten.
Op 10 november werd mijn vrouw getroffen door een necrotische pancreatitis, veroorzaakt door galstenen die de het afvoerbuisje van de pancreas naar de maag hadden verstopt. Dat is een ernstige aandoening. Ze werd overgebracht naar een ziekenhuis in Gent, waar ze verzorgd werd op de afdeling intensieve zorg. Op een bepaald ogenblik zag het er zeer benard uit. Ze had minder dan vijftig procent kans om het te halen. Ze is werkelijk door het oog van een naald gekropen. We hebben enkele benauwde dagen doorstaan.
Na twee weken was het grootste gevaar geweken en mocht ze naar een gewone ziekenhuiskamer. Sinds vorige zaterdag is ze terug thuis, maar ze is nog lang niet genezen. Doordat de ziekenhuizen overvol liggen met covid patiënten is ze misschien wat te vroeg naar huis gestuurd.
Mijn vrouw moet nu opnieuw leren voedsel opnemen, te beginnen met zeer lichte maaltijden. Maar het gebeurt nog vaak dat haar eten er meteen weer uitkomt, hetzij langs boven, hetzij langs onder. Ze vecht nog iedere dag tegen pijn, misselijkheid en diarree. De rest van de tijd doet ze niets anders dan slapen. Ze voelt zich verschrikkelijk moe en uitgeput. En de pijnstillers maken haar suf.
Er staat haar nog een lange revalidatie te wachten, waarbij ze wekelijks op controle moet bij de dokter.
Zelf ben ik de hele dag in de weer om voor haar te zorgen en het huishouden te beredderen. Tijd voor andere dingen, heb ik nauwelijks. Vandaar dat ook de komende weken nog niet bijzonder veel zal gepost worden op deze blog. Maar uitstel is zeker geen afstel. Eén van de komende dagen probeer ik alvast wat tijd te nemen om een bezoekje te brengen aan de andere blogs. Want waarschijnlijk heb ik de voorbije weken wel een en ander gemist.

Graag wil ik iedereen nog eens van harte bedanken voor jullie meelevende reacties in mijn vorig postje.