# Throwback / 1

In mijn fotoarchief steken foto’s die ik jaren geleden heb genomen en ooit wel eens op m’n blog heb gepost. Maar de blogs van toen zijn nu verdwenen en daarom lijkt het me leuk om af en toe eens terug te keren in de tijd en een aantal foto’s van vroeger uit de archiefmap te halen en terug een plekje te geven op deze blog. 
Zoiets als throwback thursday dus.

Winter van weleer

Voor deze terugblik keer ik terug naar de winter van 2007. Toen waren de winters nog van een ander kaliber dan nu. Ik was op een ochtend in december op stap langs de Oude Leie in Astene. In de vriesnacht ervoor had zich rijm gevormd, wat voor een feeëriek landschap zorgde.

De Oude Leie was bijna helemaal dichtgevroren, iets wat we sindsdien niet zo vaak meer gezien hebben.

Maar echt mooi werd het pas aan de Maaigemdijk.

Ook de velden en dreven langs de Maaigemdijk lagen er als juwelen te schitteren in de winterzon.

Ik wandelde de hele Maaigemdijk af tot aan Astene Sas. De “nieuwe” Leie lag er aan het sas nog ijsvrij bij, maar daardoor niet minder winters mooi.

Kouwelijke akkers.

Vorige zaterdag trotseerde ik de barre vrieskou en baande ik me een weg door de mist voor mijn wekelijkse ochtendwandeling. Ik volgde de kattebeek en bevond me, niet zover van huis, op de boerenbuiten. Het was intussen halfweg in de voormiddag, de winterzon deed nog steeds haar best om de mist te verdrijven, maar slaagde daar maar moeizaam in.

Het povere zonlicht zorgde af en toe voor een vreemde rozige gloed in de lucht.

Ik vervolgde mijn weg langs akkers en velden die er kouwelijk bijlagen.

De zon had nog wel wat werk voor de boeg om de mist helemaal op te ruimen. Mijn handen deden pijn van de kou. Door artrose kan ik maar moeilijk kou verdragen en daarom trok ik mijn thermisch isolerende duimwanten aan. Die zijn lekker warm, maar erg onhandig als je wil fotograferen. Dus stopte ik, na dit laatste kiekje, mijn fototoestel maar terug in z’n tas. Niet erg, ik was toch bijna aan het einde van mijn wandellus gekomen.

Toen ik thuiskwam zag ik, voor ik naar binnen ging, door het keukenraam Vrouwtjelief achter het fornuis staan. Ik snoof de geur op van verse groentensoep. Een tas warme soep, dat was net wat ik nodig had.

Op een koude winterochtend.

Vorige zaterdag sloeg ik mijn fototas over mijn schouder en trok ik de deur achter me dicht om aan mijn wekelijkse ochtendwandeling te beginnen. Kwestie van mijn conditie een beetje op peil te houden. Het was barkoud buiten en een grijze mist hield het opkomend daglicht tegen. Ik had me warm ingeduffeld met m’n dikste trui, jas en sjaal aan en had m’n wollen muts diep over m’n oren getrokken.

Zo ging ik op stap en volgde, zoals gewoonlijk, de wandelpaden langs de kattebeek die achter onze woonwijk loopt.

De mist werd steeds dikker naarmate ik de open velden naderde. Behalve een man die z’n hond uitliet leek er verder niemand te zijn die zin had om het huis uit te komen.

Een zwak zonnetje deed vruchteloze pogingen om door de hardnekkige mist heen te prikken.

Maar het klein beetje zonlicht zorgde toch voor een tikkeltje meer kleur in het landschap.

Hier en daar was de mist aangevroren en dat zorgde voor enkele haast onzichtbare, maar gevaarlijk glibberige stroken op de wandelpaden.

Ik bevond mij nu op de boerenbuiten, waar de hoevetjes er op deze vroege zaterdagochtend nog dromerig bijlagen en waar de boer wellicht van de gelegenheid gebruik maakte om een keertje lekker lang uit te slapen.

Volgende keer wandelen we nog wat verder.

Aan de Leiekant. (2/3)

Halfweg december van vorig jaar fietste ik langs de Oude Leie in Astene en naderde de Maaigemdijk, waar de oude rivier op z’n mooist is.

Ik reed langs de smalle wegel de Maaigemdijk op.

Bij het water hadden zich twee jonge meisjes in het gras geïnstalleerd.

Ik wou een foto nemen van die merkwaardige dode boom die daar aan de oever stond. Om dat niet tegen het zonlicht in te moeten doen zaten de twee meisjes enigszins in de weg. Ik moest hen daarvoor dus even storen, maar het is me gelukt.

In de maand december van het jaar 2007 nam ik op ongeveer dezelfde plaats deze foto. Toen was de Oude Leie helemaal dicht gevroren.

Ietwat argwanend achternagekeken door de meisjes fietste ik daarna verder langs de Maaigemdijk.

(wordt vervolgd)

Aan de Leiekant. (1/3)

Allereerst wens ik iedereen die hier langskomt een gezond en voorspoedig Nieuwjaar.
Laten we vooral hopen dat we dit jaar met z’n allen dat vreselijk coronamonster kunnen verslaan.

Net zoals ik het oude jaar afsloot, begin ik ook het nieuwe jaar aan de kant van de Leie. Op een dag, halfweg december van het voorbije jaar, reed ik met de fiets langs de Oude Leie in Astene. Onderweg stopte ik hier en daar om een foto te maken.

Zolang ik het mij kan herinneren graast hier langs de oevers een bruin-wit gevlekte pony. Iedereen in de Leiestreek kent deze pony. Reeds in 2010 zette ik het op de foto.

Maar die dag zag ik de pony nergens. Maar ik zag wel een man bij een hek staan die een grote zak met brood en wortelen bij zich had. Hij riep op de pony en jawel hoor, daar kwam ie plots aangedraafd.

De man knoopte spontaan een gesprek aan met mij en vroeg zelfs of ik enkele foto’s van hem met de pony wou maken, wat ik vanop corona-veilige afstand ook deed. Ik vroeg de man of hij de eigenaar van de pony was, maar dat bleek niet zo te zijn. Maar hij kwam reeds acht jaar lang wekelijks een zak met wortelen brengen voor het kleine paardje. Die twee hadden zo te zien een intense vriendschap gesloten.

De man had ook iets lekkers bij zich voor een ander paard dat een beetje verderop in de wei stond.

Ik wou de man en zijn paardjes niet langer storen en fietste verder langs de Oude Leie. Aan mijn rechterzijde weerkaatste de laagstaande winterzon zich fel in het water.

Van hier zette ik koers naar de Maaigemdijk in Astene, nog steeds bij uitstek één van de mooiste plekjes aan de Leie.

(wordt vervolgd)

Bij valavond.

De kerstdagen liggen alweer achter ons en we kregen intussen storm “Bella” te verwerken. Wat was het gisteren een hondenweer.
Begin deze maand konden we genieten van enkele mooie, heldere winterdagen. Ik maakte toen wat foto’s langs de Leie en de Leiemeersen. Het was al laat in de namiddag, de zon stond laag aan de heldere hemel en de avondschemering zou niet lang meer op zich laten wachten.

Een week later nam ik nog meer foto’s, wat verderop aan de Oude Leie in Astene . Maar die foto’s bewaar ik voor volgend jaar. Ik hoop jullie dan gezond en wel terug te treffen. Graag tot in 2021.