Een dorp ten voeten uit. (2/8)

Mijn vrouw en ik waren de wandelzoektocht aan het doen die deze zomer in Machelen-aan-de-Leie wordt georganiseerd, waarbij mijn vrouw zich enkel hoefde te ontfermen over het routeplan, de bijhorende quiz-vragen en de fotopuzzel, terwijl ik al de rest deed. 🙂
We waren intussen bij de oude Leiearm aangekomen. Vandaar volgden we het “Roger Raveel wandelpad“, dat aan de overkant van het water terugliep in de richting van de dorpskern.

Het Roger Raveelpad volgt een tijdje de stroom, maar wijkt op een bepaald punt af en duikt een bosje in. Het is niet echt een bosje, maar een klein natuurgebied dat hier langs de oude Leiearm is gelegen en zijn voortbestaan dankt aan Roger Raveel, die destijds op zijn eigen wijze, toen ie in de jaren ’70 met z’n vlot de Leie af voer tot in Astene, de aandacht van de overheid trok op het belang en de waarde van de natuur aan de Leiemeanders. Zonder de inzet van Raveel liepen wij nu waarschijnlijk op een parking achter een rij appartementsblokken. Maar nu doken wij dus het bos in.
Volgens de routebeschrijving moesten we over een houten brugje, wat uiteindelijk slechts een houten loopplank bleek te zijn. Hier stroomt een klein beekje en dat bleek ook een deel van de fotopuzzel te zijn, die aan de zoektocht is gekoppeld. Wat hier moet worden gezocht, daarover kan ik niets zeggen natuurlijk.

Uiteindelijk kwamen op een verhard wandelpad dat ons naar de overzet bracht.

Dit veerpont aan de Leie bestaat uit een vlot dat vast hangt aan een dubbel touw. Door aan het bovenste touw te trekken haal je het vlot naar je toe. Met het onderste touw trek je het vlot en jezelf naar de overkant. Heel vindingrijk dus. Een reddingsboei staat klaar voor het geval je erin slaagt om het vlot halfweg de rivier te doen om kantelen. Aan de Leie is men op alles voorzien.

Wij bleven echter op het droge. Van hieruit zagen we opnieuw de kerktoren staan. Een groot deel van deze zoektocht draait gewoon omheen de kerktoren. Schrik om te verdwalen hoeft men dus niet te hebben.

Het bosje lieten we achter ons en het Raveelpad bracht ons wat verder langs een mooie villa met een prachtige tuin. In deze tuin stond weer iets dat deel uitmaakte van de fotopuzzel. Maar ook daarover kan ik niets verklappen. Snoodaards liggen op de loer.
Vanaf hier wandelen we een volgende keer weer verder.

(wordt vervolgd)

Een dorp ten voeten uit. (1/8)

Onder het corona-motto “beleef eens vakantie in je eigen buurt” organiseert men deze zomer in Machelen-aan-de-Leie een wandelzoektocht in eigen dorp. Ik woon in een aanpalende gemeente, maar kom wel regelmatig in Machelen omdat daar onze favoriete bakker, slager, kruidenier, krantenboer, apotheker, huisartsen en kinesisten wonen. Ik ken dus het dorp vrij goed en wou deze wandelzoektocht wel eens doen. Maar er moeten onderweg 14 aartsmoeilijke vragen worden beantwoord en bovendien een ingewikkelde fotopuzzel worden opgelost.
Ik ben niet zo’n puzzelaar. Daarom heb ik mijn vrouw meegenomen. Ikzelf zou wat kiekjes nemen onderweg, terwijl zij zich met de vragen en de fotopuzzel zou bezig houden, alles netjes zou noteren en tegelijk de te volgen routeaanduidingen op het routeplan in de gaten zou houden. Zo leken mij de taken mooi verdeeld. 😀

Het dorp lag er die namiddag wat dromerig en loom bij. Het was nochtans een lekker wandelweertje, hoewel de zon zich af en toe verstopte achter een grijs wolkendeken. Maar er waren ook mooie opklaringen, waardoor de foto’s afwisselend zonnig en soms wat minder zonnig zijn.
Wij vertrokken op het pleintje voor het oud gemeentehuis van Machelen, waar nu een ontmoetingscentrum is in ondergebracht. Op het pleintje staat een “zuil van Raveel“.

Via een daartegenover liggende parking bereikten we een smal wandelpad dat ons langs achtertuintjes meteen uit het dorpscentrum leidde, in de richting van de oude molen.

Algauw kwamen we bij de Hostensmolen, een molen uit 1835 die reeds sinds 1904 geen wieken en geen molenrad meer heeft. Dat de molen ooit wieken heeft gehad bewijst deze stokoude postkaart.

De oude molen staat al geruime tijd te verkommeren. Uiteindelijk zouden er dan toch plannen uitgetekend zijn om het gebouw te renoveren. Geen idee wat men met de molen van plan is. De molen is weliswaar beschermd als monument, maar wieken zal hij waarschijnlijk nooit meer krijgen.

We weken wat van de uitgestippelde route af om bij het atelier van Roger Raveel een kijkje te nemen. Zoals ieder Leiedorp is ook Machelen-aan-de-Leie een kunstenaarsdorp. Maar geen enkele kunstschilder heeft zo z’n stempel op dit dorp gedrukt, als Roger Raveel. Hij was hier geboren en getogen en stierf hier in 2013.
Het atelier is te bezoeken op afspraak.

Via een smalle doorgang naast het kunstenaarsatelier bereikten we terug het open veld en lieten we algauw de dorpskern een eind achter ons.

Zo bereikten we de brug over de oude Leiearm. Mijn vrouw had intussen al enkele vragen weten op te lossen en enkele onderdelen van de fotopuzzel kunnen plaatsen. Hier kan ik niet verder op ingaan natuurlijk, want de zoektocht loopt nog steeds en misschien zijn er deelnemers met snode plannen, die hier komen lezen en zo mogelijks met de antwoorden zouden gaan lopen waarvoor ik zo hard heb moeten zwoegen. 😉

(wordt vervolgd)

De Lange Max. (1/4)

Wij, mijn vrouw en ik, bevonden ons anderhalve week geleden ergens in het hartje van West-Vlaanderen, tussen de licht glooiende velden. Dikke wolken hingen dreigend boven ons hoofd. Onze GPS was het noorden kwijt en wij ook. We waren op zoek naar de Lange Max maar die was niet te vinden.
Jullie vragen zich misschien af wie lange Max is ? Lange Max was een kanon. Niet zomaar een kanon, maar een superkanon van het Duitse leger dat tijdens de Eerste Wereldoorlog vanuit de Westhoek projectielen afschoot tot in Duinkerke. Maar Lange Max bestaat niet meer. Al heel lang niet meer, het kanon werd ontmanteld in 1942.
Dan vragen jullie zich misschien af waarom wij, ergens in the middle of nowhere, op zoek waren naar een kanon dat niet meer bestaat ? Maar wij waren niet op zoek naar dat kanon. We waren op zoek naar het Museum De Lange Max. Dat museum staat ergens in de West-Vlaamse velden, nabij de plek waar dat kanon ooit was opgesteld. Dat was in de buurt van het dorp Koekelare, in een gehucht dat luistert naar de naam Leugenboom.
De bomen vertellen hier misschien leugens, maar niet het museum. Integendeel, ons leek het een bijzonder interessant museum om te bezoeken… als je het kan vinden.
Maar wij stonden vooralsnog in Koekelare te koekeloeren.

Dit korte filmpje hadden wij toen nog niet gezien. Het had ons misschien wat wijzer kunnen maken. Of net niet…

Wordt vervolgd.

Buitenlucht.

Langzaam wordt het “nieuwe normaal” weer een beetje het “oude normaal”. Voor Moeder Natuur is dat misschien minder goed nieuws. Het is merkwaardig hoe de natuur open is gebloeid en planten en dieren hun territorium hebben uitgebreid, nu de mens zich door corona noodgedwongen heeft teruggetrokken. Een aantal vogelsoorten zijn terug van weggeweest. Langs de bermen bloeien zeldzame planten weer weelderig. In de Ardennen duiken de everzwijnen terug op en de wolven hebben kleine wolfjes op de wereld gezet. Alleen met de egels ging het wat minder goed. Ook zij leken te zijn getroffen door een of andere vermetele ziekte. Maar voor het overige waren planten en dieren tijdens de lockdown van de mens duidelijk in hun nopjes.
Maar wellicht zal daar verandering in komen. Er razen weer meer auto’s en vrachtwagens over onze wegen. Lang zal het niet meer duren voor de mens zich opnieuw zal opdringen en de natuur zal moeten wijken.
Nu er nog veel zuurstof in de lucht zit, ga ik dit verlengd weekend vast op zoek naar een rustig plekje om er te genieten van de heerlijke, zuivere buitenlucht.

Een oplapbeurt.

Mijn bouwvallige rug was hoogdringend aan een oplapbeurt toe, nadat ik twee maanden lang niet meer bij de kinesiste kon langsgaan. Maar daar kwam deze week gelukkig verandering in. Gisteren mocht ik voor het eerst terug naar de kine. Weliswaar werden er strikte voorzorgsmaatregelen in acht genomen en moest de sessie zo veilig mogelijk verlopen. Ik volgde nauwgezet de voorschriften : buiten op de parking wachten en bij het binnenkomen handen wassen en ontsmetten. Mijn eigen handdoeken had ik meegebracht en ik droeg een mondmasker. Ook de kinesiste droeg een mondmasker en zij had de tafel en de behandelingsruimte op voorhand grondig ontsmet. Maar voor het overige deed ze haar werk zoals altijd, op deskundige wijze.
In corona-tijden is een behandeling waarbij lichamelijk contact essentieel is, niet evident. Kine vanop afstand is onmogelijk. Het blijft ondanks alle voorzorgen een berekend risico, zowel voor de therapeuten als voor de patiënten. Maar er zijn dingen die men niet kan blijven uitstellen. Als iedereen zich aan de voorschriften houdt, met respect voor elkaar, blijven de risico’s beperkt.
Het deugdzaam gevoel die ik na de behandeling had, was daarentegen optimaal.

Quarantainewandeling.

Ik weet niet of ik bij deze een nieuw woord heb uitgevonden, maar ik denk dat het intussen al in het woordenboek staat. Sinds de quarantaine maatregelen van kracht zijn maak ik, zoals vele mensen doen, iedere dag een wandelingetje, hier in de buurt. Dat is ook nodig nu ik niet meer bij de kine terecht kan. Ik moet ervoor zorgen dat ik in beweging blijf.
Ik wandel het liefst op de boerenbuiten, maar een stukje natuur of landbouwgebied vinden in onze overvol bebouwde gemeente is niet eenvoudig. Ooit was het hier een landelijke buurt, maar sinds mijn jeugdjaren is alles danig veranderd dat er geen vergelijk meer mogelijk is.
Maar doordat ik hier ben geboren en getogen, ken ik nog wel enkele her en der verborgen wegeltjes, die de tand des tijds hebben doorstaan en mij leiden naar de laatste stukjes platteland die er in onze gemeente nog resten.

Het stadsbestuur doet weliswaar zijn best om de gemeente zoveel mogelijk te verfraaien en leefbaar te houden. Zo is er een hele tijd geleden al achter onze woonwijk een netwerk van wandelpaden aangelegd. De paden volgen de diep liggende, kronkelende kattebeek. Op sommige plaatsen werd een klein parkje aangelegd.

Als kind speelde ik vaak met mijn vriendjes in en rondom de kattebeek. We gingen tot aan onze knieën het water in en schepten met een schepnet kleine stekelbaarsjes op, die we dan in ons emmertje gooiden en meenamen naar huis, tot grote ergernis van mijn vader.
Door de droogte staat het water nu laag in de beek en ondanks het feit dat het water momenteel erg zuiver is valt er maar weinig leven in te bespeuren. Visjes zitten er blijkbaar niet meer in maar weldra zullen aan de rand van de beek krekels tsjirpen, zullen er libellen zweven, vlinders fladderen en bijtjes zoemen. Het virus zal hen een worst wezen.