Geen boze wolf.

Het was een item in het tv-journaal : voor de vijfde keer is een wolf opgedoken in de provincie Antwerpen. Dat is goed nieuws. We moeten de wolf met open armen ontvangen en hem met respect behandelen.
De wolf bijt af en toe wel eens een schaapje dood. Het dier moet ook eten en een lekker schapenboutje laat hij niet zomaar passeren. Waarom zouden wij een wolf niet af en toe een schaapje gunnen ? Da’s weliswaar gruwelijk voor het schaapje in kwestie, maar zo zit de natuur nu eenmaal in mekaar.
De wolf in de provincie Antwerpen komt wel abnormaal dicht bij de huizen van de mensen. Maar hij kan ook moeilijk anders in ons vol gebouwd Vlaanderen, waar bossen en natuurgebieden eerder schaars zijn.
Er zijn mensen die bang zijn dat de wolf hun spelende kinderen iets zou aandoen, nu hij zo dicht bij hun achtertuin langskomt. Die vrees is echter volstrekt ongegrond. Een wolf eet namelijk geen kleine kinderen. De sprookjes van weleer hebben hem op dat vlak een kwalijke reputatie bezorgd, maar die sprookjes zijn niet gebaseerd op wetenschappelijk onderzoek en bevatten heel wat onjuistheden. Wolven zijn bang van mensen en dus ook van kinderen. Ze gaan er voor op de vlucht. Ze lusten bovendien geen mensenvlees.
Roodkapje liep dus geen enkel gevaar. De zeven geitjes daarentegen…

Negen levens.

Een kat heeft negen levens, zo zegt men. Onze kat Anja heeft er in elk geval minstens vier.
Het gaat alweer veel beter met haar, nadat ze voor de derde keer in één jaar tijd een beroerte kreeg. Twee weken geleden kon ze niet eens rechtop blijven staan, was haar achterpootje helemaal verlamd en verloor ze continue haar evenwicht. Nu loopt ze alweer in huis rond alsof er niets is gebeurd. Haar achterpootje lijkt weer helemaal genezen en van evenwichtsverlies schijnt ze amper nog last te hebben. Het is niet te geloven hoe veerkrachtig en sterk zo’n katje is. Daar kunnen wij mensen nog een puntje aan zuigen.

Anja lijdt opnieuw rustig haar leventje. In de bomen klauteren doet ze niet meer ~ daarvoor beschikt ze niet meer over de lenigheid uit haar topjaren, net zoals haar baasje ~ maar voor het overige doet ze weer alles wat een kat op leeftijd zoal doet : eten, slapen, spinnen, voortdurend kopjes geven, zich laten aaien en dan knorren van deugd, door het venster naar de vogels in de tuin zitten gluren, zich neervleien op de schoot van het baasje, terwijl die in z’n zetel de krant aan het lezen is, om dan bovenop die krant te gaan liggen zodat hij niet meer verder kan lezen en haar zijn volle aandacht moet schenken.
Zo is Anja aan haar vierde leven begonnen. Ze heeft er nog vijf te gaan.

Duivenpoep.

Reeds verscheidene, opeenvolgende jaren, strijken in de lente houtduiven (ook wel bosduiven genoemd) neer in mijn tuin. Vroeger zag je die zelden in je achtertuin, maar ik vermoed dat ze zich steeds meer in de buurt van de mensen wagen doordat de bossen steeds schaarser worden.
Op zich vind ik dat niet zo erg, ware het niet dat die duiven zich heel onwelvoeglijk gedragen in mijn tuin. Ze kakken overal. Op het dak van het tuinhuis, op het gazon en op het terras. Het is zeker niet leuk als je net terug komt van de carwash, de auto op de oprit parkeert en een half uur later ontdekt dat er alweer duivenpoep op de motorkap zit.
Maar daar blijft het niet bij. Die duiven zijn allemaal oversekst. Bij de houtduiven doet iedereen het blijkbaar met iedereen. Soms doen ze het zelfs met drie of vier tegelijk. De hele dag door, stel je voor. En dat in corona tijd ! Social distancing, daar doen ze niet aan mee. Al dat gedoe gaat gepaard met vleugelgeklap en een kabaal van jewelste. Daar komen op de duur kleine duifjes van, natuurlijk. Die zijn tegen volgende lente de puberteit reeds ontgroeid en dan kan het spelletje weer van voren af aan beginnen.
Het loopt echt de spuigaten uit. Daarom heb ik het volgende besluit genomen : iedere duif die zich voortaan onbetamelijk gedraagt in mijn tuin zal ik persoonlijk en eigenhandig de nek omwringen, ontdoen van alle pluimen en in mijn braadpan stoppen. Zij wezen hierbij gewaarschuwd.
Bosduif met aardappelkroketjes en daar nog een lekker sausje bij… slecht kan dat niet zijn. 😛

RECHTENVRIJE FOTO VAN HET INTERNET

Anja.

Het gaat niet goed met Anja, onze poes. Ze heeft voor de derde keer een beroerte gekregen. De twee vorige keren heeft ze zich daar telkens flink doorheen gesparteld. Maar deze keer is het erger en verloopt het herstel moeizamer. Haar rechter achterpootje is verlamd en ze heeft last van evenwicht stoornissen, waardoor ze voortdurend omvalt.
Vorige week verbleef ze drie dagen in observatie bij de dierenarts. Ze lag aan een infuus en kreeg medicatie. Nu is ze terug thuis. Ze slaapt het grootste deel van de dag en komt enkel uit haar mandje om wat te eten. Als ze eet moet ik haar wat ondersteunen, want anders valt ze telkens om. Soms probeert ze al liggend te eten, wat niet goed lukt natuurlijk.
Pijn heeft ze niet, maar het evenwichtsverlies maakt haar angstig. Volgens de dierenarts kan dat twee à drie weken duren, maar daarna zal het hopelijk geleidelijk aan beter worden.
Het blijft afwachten of ze er deze keer weer helemaal bovenop zal komen.
We kruisen de vingers. Anja wordt eind dit jaar vijftien jaar, wat voor een poes reeds een gezegende leeftijd is. Het is een beetje een schuwe, maar heel lieve en zachtaardige poes. Ze heeft een moeilijke start gekend in haar leven, maar sinds we haar in 2006, samen met haar moeder Lucie, van de poezenboot in Gent zijn gaan halen, houdt ze ons gezelschap en zijn we erg aan haar gehecht. Lucie is er intussen al anderhalf jaar niet meer. Hopelijk kunnen we Anja nog een tijdje bij ons houden.