BLOG

Het Ros.

Mijn echtgenote had er reeds lang naar uitgekeken. Net zoals iedereen die een link heeft met de stad waar zij werd geboren : Dendermonde. Om de tien jaar doet het Ros Beiaard immers zijn ronde in de stad van Dendermonde. En dat is voor alle Dendermondenaren een absoluut niet te missen hoogdag.

En terecht, want de Ros Beiaard ommegang is één der mooiste folkloristische evenementen in Vlaanderen. De stoet zorgt voor een drie uur durend, wervelend spektakel in de straten van Dendermonde, met als hoogtepunt het Ros zelf dat één keer om de tien jaar uit z’n stal komt en, begeleid door de pijnders en de vier heemskinderen, zijn ronde doet door de stad om het volk van Dendermonde te groeten. De ommegang bestaat reeds sinds de 15 de eeuw en lokt telkens meer dan 100.000 bezoekers naar de stad.
De laatste keer dat dat gebeurde was in mei 2010. Wij waren er bij en we keken toen onze ogen uit en waren mede ontroerd toen het paard voorbij kwam en voor ons een hoofse buiging maakte.

De volgende ommegang stond gepland voor aanstaande zondag 24 mei 2020. De mensen van Dendermonde leefden al maanden, zelfs jaren toe naar deze datum. Alle voorbereidingen waren getroffen, de affiches waren gedrukt, de tickets voor de tribunes reeds in voorverkoop verkocht. Maar helaas, het ellendige corona-virus heeft ook de Ommegang niet gespaard.
De Ros Beiaard Ommegang is met een jaar uitgesteld en gaat pas door op 30 mei 2021. Het paard blijft dus nog een jaar langer op stal en de Dendermondenaren moeten nog een extra jaar geduld oefenen.

Anja.

Het gaat niet goed met Anja, onze poes. Ze heeft voor de derde keer een beroerte gekregen. De twee vorige keren heeft ze zich daar telkens flink doorheen gesparteld. Maar deze keer is het erger en verloopt het herstel moeizamer. Haar rechter achterpootje is verlamd en ze heeft last van evenwicht stoornissen, waardoor ze voortdurend omvalt.
Vorige week verbleef ze drie dagen in observatie bij de dierenarts. Ze lag aan een infuus en kreeg medicatie. Nu is ze terug thuis. Ze slaapt het grootste deel van de dag en komt enkel uit haar mandje om wat te eten. Als ze eet moet ik haar wat ondersteunen, want anders valt ze telkens om. Soms probeert ze al liggend te eten, wat niet goed lukt natuurlijk.
Pijn heeft ze niet, maar het evenwichtsverlies maakt haar angstig. Volgens de dierenarts kan dat twee à drie weken duren, maar daarna zal het hopelijk geleidelijk aan beter worden.
Het blijft afwachten of ze er deze keer weer helemaal bovenop zal komen.
We kruisen de vingers. Anja wordt eind dit jaar vijftien jaar, wat voor een poes reeds een gezegende leeftijd is. Het is een beetje een schuwe, maar heel lieve en zachtaardige poes. Ze heeft een moeilijke start gekend in haar leven, maar sinds we haar in 2006, samen met haar moeder Lucie, van de poezenboot in Gent zijn gaan halen, houdt ze ons gezelschap en zijn we erg aan haar gehecht. Lucie is er intussen al anderhalf jaar niet meer. Hopelijk kunnen we Anja nog een tijdje bij ons houden.

Een oplapbeurt.

Mijn bouwvallige rug was hoogdringend aan een oplapbeurt toe, nadat ik twee maanden lang niet meer bij de kinesiste kon langsgaan. Maar daar kwam deze week gelukkig verandering in. Gisteren mocht ik voor het eerst terug naar de kine. Weliswaar werden er strikte voorzorgsmaatregelen in acht genomen en moest de sessie zo veilig mogelijk verlopen. Ik volgde nauwgezet de voorschriften : buiten op de parking wachten en bij het binnenkomen handen wassen en ontsmetten. Mijn eigen handdoeken had ik meegebracht en ik droeg een mondmasker. Ook de kinesiste droeg een mondmasker en zij had de tafel en de behandelingsruimte op voorhand grondig ontsmet. Maar voor het overige deed ze haar werk zoals altijd, op deskundige wijze.
In corona-tijden is een behandeling waarbij lichamelijk contact essentieel is, niet evident. Kine vanop afstand is onmogelijk. Het blijft ondanks alle voorzorgen een berekend risico, zowel voor de therapeuten als voor de patiënten. Maar er zijn dingen die men niet kan blijven uitstellen. Als iedereen zich aan de voorschriften houdt, met respect voor elkaar, blijven de risico’s beperkt.
Het deugdzaam gevoel die ik na de behandeling had, was daarentegen optimaal.

Het nieuwe normaal.

Heel wat mensen lopen dezer dagen gemaskerd rond. Je kan amper nog iemand herkennen. Iedereen blijft op veilige afstand van elkaar. Als we Straks met mondjesmaat terug op bezoek bij familie- of vrienden mogen gaan, moeten we op voorhand kiezen wie we willen zien en wie niet.
Ik maak me de bedenking in wat voor een bizarre corona-wereld we momenteel leven. Het lijkt wel alsof we met z’n allen figureren in een slecht sciencefiction verhaal.
Men noemt het “het nieuwe normaal”. Ik hoop maar dat we heel gauw kunnen terugkeren naar “het oude normaal”.

“Den bureau”.

Na zeven weken lockdown gaan vandaag in ons land ongeveer 150.000 mensen terug aan de slag op hun werk. Daar komen gepensioneerde mensen, zoals ik nog niet voor in aanmerking. Al zou ik dolgraag ook weer aan de slag willen gaan. Ik mis het kantoor waar, in normale tijden, achter de schermen van het Mudel (Museum van Deinze) hard werd gewerkt door de medewerkers van het museum en waar ik als vrijwilliger aan het fotoarchief werkte. Ongeveer vierduizend foto’s uit lang vervlogen tijden heb ik er intussen digitaal gearchiveerd en gedocumenteerd. Maar nu kan ik dat dus al zeven weken lang niet meer doen.
De onderstaande foto’s nam ik drie jaar geleden met m’n mobiel. De foto’s zijn niet bijster goed van kwaliteit maar bezorgen mij wel heimwee naar betere tijden. ‘Den bureau’, zoals wij onze werkplaats soms noemen, lag er toen een beetje rommelig bij, maar er werden dan ook voortdurend materiaal en documenten binnen gebracht die moesten worden bestudeerd en gearchiveerd. Er heerste altijd een gezellige bedrijvigheid.
Ik vermoed dat de werkruimte intussen “corona-proof” zal zijn gemaakt. Maar het museum blijft voorlopig dicht. Ik kijk uit naar de dag dat ik opnieuw in het fotoarchief kan duiken en de mensen van het museum kan terug zien. Maar intussen zit er niets anders op dan mij hier thuis verder in stilte bezig te houden.