BLOG

Anja.

Het gaat niet goed met Anja, onze poes. Ze heeft voor de derde keer een beroerte gekregen. De twee vorige keren heeft ze zich daar telkens flink doorheen gesparteld. Maar deze keer is het erger en verloopt het herstel moeizamer. Haar rechter achterpootje is verlamd en ze heeft last van evenwicht stoornissen, waardoor ze voortdurend omvalt.
Vorige week verbleef ze drie dagen in observatie bij de dierenarts. Ze lag aan een infuus en kreeg medicatie. Nu is ze terug thuis. Ze slaapt het grootste deel van de dag en komt enkel uit haar mandje om wat te eten. Als ze eet moet ik haar wat ondersteunen, want anders valt ze telkens om. Soms probeert ze al liggend te eten, wat niet goed lukt natuurlijk.
Pijn heeft ze niet, maar het evenwichtsverlies maakt haar angstig. Volgens de dierenarts kan dat twee à drie weken duren, maar daarna zal het hopelijk geleidelijk aan beter worden.
Het blijft afwachten of ze er deze keer weer helemaal bovenop zal komen.
We kruisen de vingers. Anja wordt eind dit jaar vijftien jaar, wat voor een poes reeds een gezegende leeftijd is. Het is een beetje een schuwe, maar heel lieve en zachtaardige poes. Ze heeft een moeilijke start gekend in haar leven, maar sinds we haar in 2006, samen met haar moeder Lucie, van de poezenboot in Gent zijn gaan halen, houdt ze ons gezelschap en zijn we erg aan haar gehecht. Lucie is er intussen al anderhalf jaar niet meer. Hopelijk kunnen we Anja nog een tijdje bij ons houden.

Een oplapbeurt.

Mijn bouwvallige rug was hoogdringend aan een oplapbeurt toe, nadat ik twee maanden lang niet meer bij de kinesiste kon langsgaan. Maar daar kwam deze week gelukkig verandering in. Gisteren mocht ik voor het eerst terug naar de kine. Weliswaar werden er strikte voorzorgsmaatregelen in acht genomen en moest de sessie zo veilig mogelijk verlopen. Ik volgde nauwgezet de voorschriften : buiten op de parking wachten en bij het binnenkomen handen wassen en ontsmetten. Mijn eigen handdoeken had ik meegebracht en ik droeg een mondmasker. Ook de kinesiste droeg een mondmasker en zij had de tafel en de behandelingsruimte op voorhand grondig ontsmet. Maar voor het overige deed ze haar werk zoals altijd, op deskundige wijze.
In corona-tijden is een behandeling waarbij lichamelijk contact essentieel is, niet evident. Kine vanop afstand is onmogelijk. Het blijft ondanks alle voorzorgen een berekend risico, zowel voor de therapeuten als voor de patiënten. Maar er zijn dingen die men niet kan blijven uitstellen. Als iedereen zich aan de voorschriften houdt, met respect voor elkaar, blijven de risico’s beperkt.
Het deugdzaam gevoel die ik na de behandeling had, was daarentegen optimaal.

Het nieuwe normaal.

Heel wat mensen lopen dezer dagen gemaskerd rond. Je kan amper nog iemand herkennen. Iedereen blijft op veilige afstand van elkaar. Als we Straks met mondjesmaat terug op bezoek bij familie- of vrienden mogen gaan, moeten we op voorhand kiezen wie we willen zien en wie niet.
Ik maak me de bedenking in wat voor een bizarre corona-wereld we momenteel leven. Het lijkt wel alsof we met z’n allen figureren in een slecht sciencefiction verhaal.
Men noemt het “het nieuwe normaal”. Ik hoop maar dat we heel gauw kunnen terugkeren naar “het oude normaal”.

“Den bureau”.

Na zeven weken lockdown gaan vandaag in ons land ongeveer 150.000 mensen terug aan de slag op hun werk. Daar komen gepensioneerde mensen, zoals ik nog niet voor in aanmerking. Al zou ik dolgraag ook weer aan de slag willen gaan. Ik mis het kantoor waar, in normale tijden, achter de schermen van het Mudel (Museum van Deinze) hard werd gewerkt door de medewerkers van het museum en waar ik als vrijwilliger aan het fotoarchief werkte. Ongeveer vierduizend foto’s uit lang vervlogen tijden heb ik er intussen digitaal gearchiveerd en gedocumenteerd. Maar nu kan ik dat dus al zeven weken lang niet meer doen.
De onderstaande foto’s nam ik drie jaar geleden met m’n mobiel. De foto’s zijn niet bijster goed van kwaliteit maar bezorgen mij wel heimwee naar betere tijden. ‘Den bureau’, zoals wij onze werkplaats soms noemen, lag er toen een beetje rommelig bij, maar er werden dan ook voortdurend materiaal en documenten binnen gebracht die moesten worden bestudeerd en gearchiveerd. Er heerste altijd een gezellige bedrijvigheid.
Ik vermoed dat de werkruimte intussen “corona-proof” zal zijn gemaakt. Maar het museum blijft voorlopig dicht. Ik kijk uit naar de dag dat ik opnieuw in het fotoarchief kan duiken en de mensen van het museum kan terug zien. Maar intussen zit er niets anders op dan mij hier thuis verder in stilte bezig te houden.

Dichter bij Van Eyck.


Het was de grootste tentoonstelling rond het werk van Jan Van Eyck ooit en het had het belangrijkste culturele evenement in Gent van dit voorjaar moeten zijn. Dat was het ook, tot het corona-virus roet in het eten kwam gooien.

Half maart ging de tentoonstelling onherroepelijk dicht. Ik was één van de gelukkigen die nog voor de sluiting erin geslaagd is om deze uiterst boeiende tentoonstelling te gaan bezichtigen. Begin maart ben ik er, samen met mijn vriend en historicus Manu naartoe geweest en we hebben er ons vergaapt aan de verbluffende schildertechniek van Van Eyck en enkele van zijn tijdsgenoten.
Vele mensen die hun bezoek nog wat hadden uitgesteld, waren eraan voor de moeite. De tentoonstelling is afgesloten en de kunstwerken keren terug naar hun vaste stek in musea verspreid over de wereld.
Gelukkig kunnen we nog op het internet terecht om dichter bij Van Eyck te komen. Als men hierboven klikt op het zelfportret van Jan Van Eyck dan komt men terecht op de website “closer to Van Eyck”. Op deze gesofisticeerde site verneemt men alles over het gerestaureerde ‘Lam Gods’, maar ook over alle andere werken van de grootmeester. Men kan er bovendien alles bekijken in een super resolutie, zodat men elk schilderij op het scherm enorm kan uitvergroten en tot in het allerkleinste detail kan bestuderen. Men verneemt er ook alles over het wetenschappelijk onderzoek dat aan de restauratie van de werken is vooraf gegaan. Het loont absoluut de moeite om er een keertje virtueel te gaan rondneuzen.
Nog meer informatie over het leven en werk Jan Van Eyck is er te vinden op de website van het Museum voor Schone Kunsten van Gent.