BLOG

Een nieuwe brug.

De weg van bij me thuis naar het museum is een stukje ingekort nu ze een gloednieuwe brug voor fietsers en voetgangers over de Leie hebben gelegd, ter hoogte van de evenementenhal De Brielpoort (die momenteel dienst doet als vaccinatiecentrum).
De brug is intussen feestelijk geopend met allerlei animatie op en rondom de brug. Jullie konden er alles over lezen op de blog van Fotorantje.
Nu was het er een stuk rustiger. Toen ik de brug naderde waren enkele jongelui aan het “suppen” op de Leie. Da’s rechtstaand peddelen op een surfplank, al gingen sommige jongelui er blijkbaar toch liever bij gaan zitten.

Toen ik bij de brug aankwam was die net omhoog gehaald omdat er een boot afkwam.

Het was dus even wachten tot de boot voorbij de brug was.

Alle andere boten lagen rustig tegen de kant aangemeerd, dus kon de brug weer naar omlaag en wij konden oversteken. Aan de overkant lagen de surfplanken te wachten op nog meer “sup-liefhebbers”.

Maar voor dat soort amusement ben ik veel te oud geworden.
Mijn bestemming was dus het museum, dat vlak naast de Brielpoort ligt. Dankzij de nieuwe fietsbrug ben ik daar in een wip. Tenminste als ik niet al te lang voor een opgehaalde brug moet staan. Hoe dan ook, de brug zal voortaan goed van pas komen.

Want vanaf vandaag hervat ik mijn job als vrijwilliger in het museum. De corona-pauze heeft nu lang genoeg geduurd. Het is hoog tijd dat ik mijn hemdsmouwen oprol en opnieuw aan de slag ga.


De kunst van het drukken / 11

Wat vooraf ging

Deel 11 / Heidelberg.

Heidelberg is een stad in Duitsland, in de deelstaat Baden-Württemberg. Het historisch centrum van de universiteitsstad wordt gedomineerd door de “Alte Brücke” en het Schloss Heidelberg.

Maar in de grafische wereld is Heidelberg veel beter bekend als merknaam van drukpersen. Meer zelfs, Heidelberg was dé drukpers van de 20ste eeuw. In zowat elke drukkerij, van de kleinste dorpsdrukkerij tot de grootste onderneming, werd er gedrukt op Heidelberg. Je kon jezelf geen drukker noemen als je geen Heidelberg in je atelier had staan.

Het was net voor de Eerste wereldoorlog dat Snellpressenfabrik Heidelberg op een vakbeurs in Leipzig de eerste versie van haar degelpers introduceerde. Zo’n degelpers, waarbij het papier gelegen op een vlakke plaat (degel) met grote kracht tegen de drukvorm werd gedrukt, bestond reeds langer.
Maar Heidelberg kwam met enkele baanbrekende nieuwigheden. Zo was de pers uitgerust met een elektrische motor en moest men niet langer het papier blad per blad met de hand in de machine leggen, maar gebeurde dat automatisch door middel van zuignappen.
De Heidelberg degelpers bood nog meer voordelen. De pers was klein van formaat en kon gemakkelijk door één man worden bediend. De machine was ook relatief betaalbaar en voor die tijd ongezien snel en efficiënt.

Hoe zo’n degelpers werkt wordt duidelijk gedemonstreerd in dit korte filmpje, gemaakt in het Industriemuseum van Gent.

Het commercieel succes bleef dan ook niet uit. Reeds in de jaren ’20 verlieten maandelijks zo’n 100 van deze degelpersen de fabriek in Heidelberg.
Naast degelpersen, bracht Heidelberg ook geperfectioneerde cilinderpersen op de markt waarmee men grotere papierformaten kon drukken en die onder meer waren voorzien van een regelbare inktbak voor een betere verdeling van de inkt.

Een Heidelberg cilinderpers in het Industriemuseum van Gent .

Etablissements Plantin uit Brussel, grootverdeler van drukkerijbenodigdheden, tekende in 1927 een overeenkomst met Heidelberg om de persen in België te verdelen.

Advertenties van Etablissement Plantin uit Brussel .

Het succes van de Heidelberg degelpersen kende een absoluut hoogtepunt tussen 1925 en 1975. Maar in het laatste kwart van vorige eeuw won de nieuwe “offset” druktechniek langzaam maar zeker terrein. In 1985 legde Heidelberg uiteindelijk de productie van de hoogdrukpersen stil en schakelde over op nieuwe, innoverende technieken.

De firma Heidelberg bestaat nog altijd en is nog steeds toonaangevend in de grafische industrie. Om een vergelijking te maken met een moderne drukpers, leende ik een foto van hun website : heidelberg,com

Moderne drukpersen staan mijlenver verwijderd van de oude degel- en cilinderpersen. De omschakeling van de aloude druktechnieken naar nieuwere en betere technieken had heel wat voeten in de aarde. Maar vreemd genoeg begon die overgang al in 1796 en dat met een doodgewone steen.
Over de druktechniek die regelrecht uit de tijd van de Flinstones leek te komen, heb ik het een volgende keer.

Geraadpleegde bron :
Industriemuseum Gent
Wikipedia

Een vergeten stukje.

Toen ik, op dezelfde dag dat ik de bloeiende kerselaars op de foto had gezet, terugkeerde van de kine reed ik nog niet meteen naar huis. In plaats daarvan fietste ik tot aan het eindpunt van de oude, afgedamde Leiearm in Machelen-aan-de-Leie, op de grens met dat andere Leiedorp Gottem. Daar zette ik mijn fiets aan de kant, deed hem op slot en ging tevoet verder.
Meestal volg ik vanaf “Machelen Put” de wandelwegel in de richting van Grammene, maar deze keer kwam ik uit de tegenovergestelde richting. Aan dit stukje van de Oude Leie was ik in jaren niet meer geweest en het heeft, voor zover ik me kan herinneren, nog nooit eerder mijn blog gehaald.
Maar nu dus wel.

Er waaide weliswaar een fris windje, maar de blauwe lucht, de stralende zon en de heerlijke rust die hier heerste, maakten dat weer goed.

©Erfgoedbank Leie & Schelde

Heel lang geleden was hier een veerpont, dat reeds van in de 17e eeuw in handen was van de familie De Smet. Adolf De Smet begon zelfs, halfweg de 19e eeuw, met een heuse scheepswerf voor het vervaardigen van zeil- en jachtboten. De scheepsbouw werd later verder gezet door zijn zoon Cyriel. Na de dood van Cyriel verdween zowel het veerpont als de scheepswerf voorgoed. Nu is er van al die bedrijvigheid geen spoor meer terug te vinden.

Een klein, maar fijn wandelingetje was dit. Nu moest ik nog wel het hele eind terugkeren om mijn fiets te gaan ophalen.

Fietstocht met haltes.

Twee weken geleden was ik met de fiets onderweg naar de kine. Ik had thuis nog in de gauwte m’n fototoestel mee gegraaid.
Ik reed door de Bokstraat, een straat die onze gemeente verbindt met Machelen-aan-de-Leie. Doorgaans valt er over deze straat niet veel te vertellen, maar rond deze tijd van het jaar is het altijd bijzonder om erdoor te fietsen. Gedurende het hele eind zie je dan aan beide zijden van de straat de kerselaars in bloei staan. En de Bokstraat is heel erg lang.

Ook als je buiten de bebouwde kom bent en in de open velden komt, staan er nog steeds kerselaars te bloeien. Ik hield geregeld halt om van de fiets te stappen en een fotootje te nemen.

Ik was intussen de tijd uit het oog verloren en moest me stilaan wat gaan reppen. Mijn kinesiste is een lieve en sympathieke vrouw, maar patiënten die te laat komen op de afspraak legt ze zonder genade op de pijnbank en dat wou ik liever niet meemaken. 🙂

***

Dat was twee weken geleden. Intussen zijn de kersenbloesems alweer grotendeels uitgebloeid en is er geen reden meer om niet netjes op tijd aan te komen bij de kine.