Een lange, moeilijke weg.

Vrouwtjelief is gisteren weer in allerijl met de ziekenwagen naar het ziekenhuis gebracht, waar ze opnieuw op de intensieve zorgafdeling werd opgenomen.
Vorige week was haar toestand weer fel achteruit gegaan. Doordat de pancreas haar nog steeds parten speelt, functioneren ook haar nieren niet naar behoren. Daardoor heeft ze nu een ernstige infectie op de urinewegen opgelopen.
Het is voor haar een lange, moeilijke weg naar genezing, met ups en downs, waarbij de downs in de meerderheid zijn. Ze probeert de moed erin de houden, maar na vijf maanden voortdurend afzien en misselijk zijn, wordt dat alsmaar moeilijker.
Een necrotiserende pancreatitis is wat haar onderuit haalt. Het is een medische term waar ik vroeger nog nooit van gehoord had, maar die ik nu helemaal uit het hoofd ken. Het is een ziekte die men z’n ergste vijand niet zou toewensen (behalve Poetin misschien).

Een bloemetje om haar wat op te fleuren

De kunst van het drukken / 17

Wat vooraf ging

Deel 17 / Alle kleuren van de regenboog

Ergens in de jaren zestig kwamen de analoge filmrolletjes waarmee iedereen kleurenfoto’s kon maken, massaal op de markt. In een mum van tijd werd de kleurenfotografie immens populair.
De drukkerswereld kon natuurlijk niet achterblijven. Men wilde dolgraag boeken, tijdschriften en kranten illustreren met kleurenfoto’s. Maar dat was gemakkelijker gezegd dan gedaan.

Zwart-wit foto’s kon men reeds afdrukken sinds 1881. Daar had men het rastersysteem voor uitgevonden (zie deel 9). Door een zwart-wit foto om te zetten in grote en kleine rasterpuntjes, kon men de illusie van alle grijswaarden tussen zwart en wit opwekken. Zo’n rastercliché kon je echter slechts afdrukken in één enkel kleur. Men vroeg zich af of er geen mogelijkheid bestond om via een rastersysteem de illusie op te wekken dat je alle kleuren van de regenboog kon zien en op die manier een perfecte kleurenfoto kon afdrukken ?
Zo bedacht men begin jaren zeventig de quadrichromie. Van alle druktechnieken, door de eeuwen heen, is de quadrichromie misschien wel het meest wonderbaarlijk.

Men filterde uit een kleurenfoto de vier hoofdkleuren. Vier specifieke kleuren, met name : neutraal geel, magenta rood, cyaan blauw en zwart.

Het zwart werd en wordt nog steeds internationaal aangeduid met de letter K, dat staat voor het Engelse woord key.  Daarmee bedoelt men de details, de lijnen en effecten in een foto (in tegenstelling tot kleurvlakken). Deze details worden gewoonlijk in de donkerste kleur gedrukt, waarbij zwart het meest voor de hand ligt. Maar zwart zou evenzeer kunnen worden vervangen door een andere zeer donkere kleur.

Het filteren van de kleuren gebeurde in die beginjaren louter fotografisch in de donkere kamer. Tegenwoordig gebeurt alles digitaal, maar de procedure is in principe nog steeds dezelfde.

Van elke geselecteerde kleur werd een grafische film gemaakt. Daar werd vervolgens een rasterfilm op belicht, zodat elk beeld uit rasterpunten bestond.
De rasters werden telkens in een andere hoek gelegd. Magenta in een hoek van 75°, zwart in een hoek van 45°, cyaan in een hoek van 15° en geel werd ofwel vertikaal in een hoek van 90° gelegd, ofwel volledig horizontaal.
Wanneer men de vier kleuren bovenop elkaar drukte, kwamen de rasterpunten in cirkels of rosetten naast elkaar te staan.


Afhankelijk van de kleuren in de originele foto, waren de witruimtes tussen de rasterpunten bij elk van de vier kleuren verschillend. Uiteindelijk overlapten de vier kleuren elkaar op diverse plaatsen, terwijl het wit van het papier fungeerde als vijfde hoofdkleur. Op die manier werden de kleuren gemengd op het papier.

De rasterpuntjes waren zo fijn dat ze met het blote oog niet te onderscheiden waren. Enkel met een vergrootglas kon je merken hoe de vork in de steel zit.

Van elk van de vier kleurselecties werd een afzonderlijke offsetplaat gemaakt en op de pers werd het beeld in de vier hoofdkleuren zorgvuldig op elkaar gedrukt. Eerst het cyaan, daarna het magenta, vervolgens het geel en tenslotte het zwart, zoals ook te zien is op de illustratie hieronder.

Met het drukken van slechts vier kleuren bekwam men op het einde van de rit een perfecte gedrukte foto, in alle geuren en kleuren, identiek aan de originele kleurenfoto, even scherp en met evenveel details en contrast.
Het wonder was geschied.

Siësta aan de Leie.

Vorige week vrijdag maakte ik, terwijl Vrouwtjelief haar middagdutje deed, een wandeling langs de boorden van de Oude Leie om wat zonnevitamientjes op te doen.

Het was er heerlijk rustig en stil. Een zacht lentebriesje deed het water van de Leie nauwelijks rimpelen. Behalve enkele waterhoentjes die als de bliksem het riet inschoten toen ze mij zagen aankomen, was hier geen levende ziel te bespeuren.

Her en der had een loze vissertje zijn tent opgesteld langs de oever. Maar de hengelaars lieten zich niet zien. Ik denk dat ook zij een middagdutje aan het doen waren in hun tent. Dat kon best, want vissen bijten niet op het middaguur omdat zij dan eveneens een dutje aan het doen zijn.

Aan een middagdutje kom ik zelden toe, maar een rustig wandelingetje, tussen alle beslommeringen door, daar kikkert een mens ook van op.

Klik op een afbeelding om te vergroten

Een dubbel gevoel.

De lente is in het land, de zon schijnt en we kunnen weer leven zonder mondmasker. Het stemt je blij, maar toch…
Op radio en televisie hoor en zie je voortdurend berichten over oorlog, dood en vernieling. In de krant lees je onheilspellende dingen over nakende recessies en allerlei ellende dat op ons af zal komen. Daar wordt een mens niet vrolijk van.
Tegelijkertijd wordt het leven peperduur. Als je vijftig euro uitgeeft in de supermarkt, dan stel je vast dat er voor die prijs maar heel weinig in je winkelkarretje ligt. Thuis zet je de verwarming enkele graden minder en je neemt zoveel mogelijk de fiets om een tankbeurt met de auto uit te sparen. Da’s dan weer goed voor het milieu.
Onze regering beweert iets te willen doen aan het dure leven, maar geraakt niet verder dan een druppel op een hete plaat. De mensen zijn er niet meer gerust in en baren zich zorgen.
Het lentegevoel is erg dubbel, dit jaar.

Lotgenoten.

Zoals bijna ieder jaar is ook nu weer een circus neergestreken in onze woonwijk. Circus Pipo deze keer. Toen ik er voorbij wandelde zag ik geen enkel circusdier. Gelukkig waren er dit keer geen lama’s, kamelen of domme darissen, die het hele plein onder kakken. Ik heb niets tegen deze dieren, maar ik vind dat ze niet thuis horen in een circus.
Ik sprak in het voorbij wandelen, met een mevrouw van het circus die daar net haar hond aan het uitlaten was. De hond in kwestie, ééntje van middelmatige grote, waarvan het “merk” me niet bekend was, was vroeger ook circus artist, zo vertelde de mevrouw, maar was inmiddels te oud geworden om nog gekke bokkesprongen in de piste te maken. Hij genoot nu van een welverdiend pensioen. Ik merkte op dat hij een beetje mank liep, maar leek me verder nog een kranig kereltje.
“De hond en ik, we zijn lotgenoten”, dacht ik bij mezelf, “de tijd dat ik gekke bokkesprongen maakte is ook al lang voorbij.” 🙂
Verder wandelend, maakte ik nog enkele kiekjes rondom de circustent.

Klik op de foto om te vergroten

Een krokusje onder het hart.

Vrouwtjelief is jarig vandaag. 57 lentes heeft ze op de teller staan. Ze heeft enkele zware en erg moeilijke maanden achter de rug, waarin ze het hard te verduren heeft gekregen. En het is nog niet voorbij. Ze is nog erg ziek en vaak misselijk doordat haar spijsvertering nog steeds niet werkt zoals het hoort. Haar herstel verloopt tergend traag.
Met dit logje wil ik haar niettemin een gelukkige verjaardag toewensen en haar een hart onder de riem steken, of een riem onder het hart… of beter nog, een krokusje onder het hart. 🙂