BLOG

Geen goed nieuws.

Ik moet deze blog helaas even op pauze zetten door omstandigheden. Mijn vrouw werd vorige week woensdag met spoed opgenomen op de afdeling intensieve zorg in het ziekenhuis. Niet omwille van covid, maar door een plotse, ernstige ontsteking van de pancreas, waardoor ook haar nieren werden geblokkeerd.
Het was woensdag begonnen met buikpijn en misselijkheid, maar haar toestand verergerde op enkele uren tijd zodanig dat ik haar in allerijl naar het ziekenhuis heb moeten brengen.
Momenteel is haar toestand onder controle, maar nog steeds zorgwekkend. Ze is heel erg ziek en zal wellicht nog een tijdje op intensieve zorg moeten verblijven.

Bloggen zit er op dit ogenblik niet in voor mij. Maar ik hoop dat alles gauw weer goed komt.

Update 22 november

Ik had gehoopt om intussen beter nieuws te kunnen brengen, maar dat is nog niet echt het geval. Mijn vrouw is nog steeds erg ziek. Ze wordt nog steeds verzorgd op de afdeling intensieve zorg van het ziekenhuis. Het grootste gevaar is weliswaar geweken, maar er kunnen nog complicaties opduiken. Waarschijnlijk volgt er ook nog een operatie.
Volgens de dokters is ze door het oog van een naald gekropen, maar ze is een vechter. Ik ben er zeker van dat ze dit gevecht zal winnen.

#Throwback / 6-2

Een oord des doods

We waren in de maand oktober van 2016 op wandel in Oostakker, niet ver van het natuurdomein en de visvijver. Onze wandeling had ons, vanaf het natuurgebied, naar hier geleid, naar een domein dat zich achter een lange en weinig aanlokkelijke muur bevond, bovenaan afgezoomd met prikkeldraad en bij de ingang bewaakt door twee stenen leeuwen. Het was een voormalig munitiedepot van het Belgisch leger dat in 1942 in handen viel van de Duitse bezetter. Vanaf 1943 werd dit domein gebruikt voor het uitvoeren van executies. Tussen 8 februari 1943 en 24 augustus 1944 werden hier minstens 66 verzetsstrijders en politieke gevangenen door de Duitsers terechtgesteld.

Vooraan op het terrein staan vier bronzen beelden, die tussen 1953 en 1956 werden gemaakt door de Gentse beeldhouwer Geo Vindevogel uit massieve arduinblokken. Ze stellen de politieke gevangene, de gefusilleerde, de onthoofde en de gehangene voor. Respectievelijk de wijzen waarop 66 onschuldige mensen hier om het leven werden gebracht.

De executies werden in het geheim voltrokken en de slachtoffers werden anoniem begraven. Het is nog steeds niet duidelijk hoeveel mensen er hier de dood vonden.
In het midden van het terrein staat een overkoepeld praalgraf in witte steen, die dienst doet als altaar. Bij herdenkingsplechtigheden worden op het terrein soms erediensten opgedragen.

Achteraf werden in 1951 ook een aantal executiepalen opgesteld op het domein. Deze zijn slechts symbolisch. Het is niet zeker of er door de Duitsers executiepalen werden opgesteld. De meeste slachtoffers werden doorgaans staande geëxecuteerd voor een aarden wal.

De terechtgestelden werden na de oorlog uit hun massagraf gehaald en herbegraven in hun thuisgemeenten. Ook de kruisjes die hier zijn opgesteld hebben slechts een symbolische waarde.
Toch is dit oord ook een begraafplaats. In 1952 werden de overblijfselen hier bijgezet van 15 onthoofde politieke gevangenen.

Verder op het terrein staat deze treinwagon. Het is de originele wagon waarmee honderden Belgen naar verscheidene concentratiekampen in Duitsland en Polen werden gedeporteerd.

Dit executieoord werd als herdenkingsplaats ingehuldigd door koning Boudewijn op 13 mei 1953 en is sinds 1966 beschermd als nationaal erfgoed. Jaarlijks wordt hier op de tweede zondag van mei een herdenkingsplechtigheid gehouden.

Geraadpleegde bron : inventaris.onroerenderfgoed.be

#Throwback / 6-1

Een liefelijk oord.

In de maand oktober van het jaar 2016 maakten wij een wandeling langs de mooie, grote vijver in Oostakker, nabij Gent. Deze vijver is ontstaan door zandwinning, op een plaats waar lang geleden ooit een vliegveld lag. De vijver is 2,5 ha. groot en is tot vier meter diep. De oevers zijn dicht begroeid met wilgen. De vijver is een paradijs voor hengelaars en sportvissers.
Het hele natuurgebied maakt deel uit van de vijf groenpolen rond Gent en heeft de welluidende naam “Wonderwoud” gekregen.

Wij maakten er een fikse wandeling, helemaal rondom de vijver. Het was er vredig stil. Een liefelijk oord, waar je alleen de vogeltjes hoorde kwetteren.

Vandaar zetten wij onze wandeling verder naar een ander oord in Oostakker, daar niet zover vandaan. De plaats waar we naartoe gingen stond in schril contrast met de vredige schoonheid aan de vijver. Een kaarsrechte, lange weg tussen de akkers leidde ons ernaar toe.

De naam van de straat was al onheilspellend genoeg…

De weg kwam uiteindelijk uit bij een lelijke, grauwe betonnen muur, die was aangetast door een soort oranje schimmel.

Een akelig ogend informatiebord uit 1944 maakte ons duidelijk dat deze plaats toegankelijk was, maar de prikkeldraad bovenop de muur was niet uitnodigend en liet uitschijnen dat er zich achter deze muur niet zo’n liefelijke plek bevond.

We liepen langsheen de muur tot we bij de ingang van het domein kwamen, dat werd bewaakt door twee vervaarlijk uitziende, stenen leeuwen.

Ooit was dit een munitiedepot van het Belgisch leger, opgericht in 1938, tot het in 1942 in handen kwam van de Duitse bezetter.
Enigszins schoorvoetend gingen we naar binnen.

(wordt vervolgd)

De Merelinde.

De Merelinde was een oude, dikke lindeboom. Tot omstreeks 1940 stond hij langs de velden ergens op de grens tussen de gemeenten Vosselare en Bachte-Maria-Leerne.
Aan de voet zou de boom een omtrek hebben gehad van 13,4 meter. Hij had enorme takken, maar de stam was hol vanbinnen. Er wordt verteld dat in de holte van de boom acht mensen konden kaart spelen.

De linde behoorde tot het domein van het kasteel van Vosselare of het Hof ter Mere. De boom zou uit de 13e eeuw hebben gedateerd, al is dat nooit wetenschappelijk bewezen, maar hij was in elk geval zeer oud en gigantisch groot. Mogelijk werd hij ooit gebruikt als gerechtslinde. Een boom onder wiens schaduw recht werd gesproken en vonnissen geveld.

De linde werd omstreeks 1940 geveld door een storm. De foto’s bij dit logje, uit het archief van het Mudel, dateren van 1940 en tonen de boom op een ogenblik dat hij reeds flink gehavend was.
Na de oorlog werd op dezelfde plaats een andere linde geplant.


In de middeleeuwen zou ooit een schoenmaker in de boom hebben gewoond. En ook een heks had er haar huisje in geïnstalleerd. De heks zou later, nabij de boom, levend zijn verbrand.


Maar misschien doolt die enge heks daar nog steeds rond ?…
Het is alvast een plek die men komende zondagavond maar beter kan vermijden. :-/

De heemkundige kring “Het land van Nevele” publiceerde in 2000 in hun tijdschrift een artikel over de geschiedenis van de Meirelinde, dat je via deze link in een pdf-bestand kan bekijken.

De kunst van het drukken / 14

Wat vooraf ging

Deel 14 / Fotografisch letterzetten

Vanaf de jaren zestig van vorige eeuw zocht men verwoed naar nieuwe technieken om teksten in grote oplagen te reproduceren. Men had het gehad met de vervuilende en ongezonde, losse loden letters en regelzetmachines die lood in matrijzen spoten. Er was dringend nood aan een alternatieve oplossing. Die vond men opnieuw bij de fotografie.

Kort na de Tweede Wereldoorlog begon men reeds te experimenteren met de eerste fotozetmachines. Het fotografisch zetten van letters gebeurde aanvankelijk in twee fases. Eerst waren er de ponsmachines.
Deze waren gebaseerd op het principe van een draaiorgel. Met een rudimentair toetsenbord werd de tekst in ponscode aangebracht op ponskaarten of ponsbanden. Als zetter kon je de tekst dat je had getypt niet zien, laat staan regels en alinea’s opmaken tot een pagina.

Foto genomen in het erfgoedmuseum in Gent

De ponskaart werd daarna als een soort besturingssysteem ingevoerd in de fotozetmachine, waarbij de ponscodes werden omgezet in letterbeelden die vervolgens werden belicht op fotografische film.
Het werken met ponskaarten of ponsbanden was vrij onhandig en omslachtig en weinig populair in de meeste letterzetterijen. Zelf heb ik nooit zo’n ponsmachine bediend en ik moet bekennen dat ik ook nooit goed heb begrepen hoe het ding precies werkte.

Ponskaart en ponsband

Eind de jaren zestig kwam de diatype.
Met dit toestel kon men een stap in het procedé overslaan en rechtstreeks werken op fotografische film, die op een trommel in het toestel werd aangebracht.
De zetmachine was voorzien van een letterschijf met doorzichtige letters. Door middel van een hendel met een handvat werd een letter voor een lamp gebracht. Aanvankelijk gebruikte men daar een gewone gloeilamp voor. De lamp belichtte de letter op grafische film. Via een draaisysteem kon de trommel worden verder gedraaid naar de volgende letter tot aan de volgende schrijflijn.

Foto genomen in het erfgoedmuseum in Gent

Later werd de hendel waarmee men de letter voor de lamp bracht, vervangen door een toetsenbord. De gloeilamp werd vervangen door een kathodestraalbuis en nog later door een laserstraal.
Een fotozetapparaat had geen scherm. De letterzetter werkte dus blind. In het beste geval was er een langwerpig display aangebracht, waarop de zetter de tekst kon volgen. Niettegenstaande vele beperkingen, was een fotozetapparaat een vernuftig toestel. Het combineerde een fototoestel en een schrijfmachine in één apparaat.
De tekst werd dus belicht op grafische, lichtgevoelige film of op fotopapier. Deze werden vervolgens ontwikkeld en gefixeerd. Daarmee kon men in de lay-out afdeling aan de slag.

©erfgoedmuseum Gent

In de jaren zeventig kwamen de eerste fotozetmachines op de markt met een scherm. Hiermee kon al in beperkte mate een pagina worden opgemaakt. Men kon toen zelfs de tekst al opslaan op een floppydisk, die aanvankelijk waren uitgerust met een magneetband (te vergelijken met de magneetband van een muziekcassette).

©erfgoedmuseum Gent

Deze toestellen waren geen computers. Alles werkte fotografisch en analoog. Het zou duren tot de jaren tachtig voor de eerste digitale tekstverwerkers op de markt kwamen.
In 1981 introduceerde Bill Gates MS-DOS, een nieuw besturingssysteem voor computers. MS-DOS stond voor Microsoft Disk Operating System. Het systeem zorgde voor een ware revolutie in de wereld van de tekstverwerking. Die revolutie kwam nog eens in een stroomversnelling toen Bill Gates in 1995 met Windows 95 op de proppen kwam. Maar toen zaten we al volop in het digitale tijdperk.