Complicaties.

Ik wou dat ik eens een vrolijk logje kon posten op deze blog, maar voorlopig zit dat er nog niet in en wordt mijn tijd nog altijd opgeslokt door de beslommeringen omtrent de ziekte van Vrouwtjelief.
Intussen heeft ze een operatie gehad waarbij zo’n dertig centimeter van haar darm is weggenomen. Volgens de dokter die de operatie heeft uitgevoerd is de operatie moeizaam verlopen en zijn er enkele onverwachte problemen opgedoken. De zware pancreas ontsteking die ze in november vorig jaar heeft gehad, heeft in haar buik lelijk huisgehouden en heel wat lidtekenweefsel achter gelaten. De dag na de operatie had Vrouwtjelief heel veel pijn. Er waren allerlei complicaties, zodanig dat ze twee dagen later opnieuw moest worden geopereerd.
Ze herstelt nu op intensieve zorgen, maar mag hopelijk binnenkort terug naar een gewone kamer. Tenminste als er geen nieuwe complicaties meer opduiken. We hopen dat dat niet gebeurt. De situatie is zo al meer dan complex genoeg. Het hoeft echt niet nog complexer… der te worden.

Shoot.

Vorige week was ik uitgenodigd op de officiële opening van de tentoonstelling “Shoot” in het Mudel en dat was voor mij vooral een blij weerzien met de vrienden en collega’s, die ik al zes maanden heb moeten missen doordat ik mijn vrijwillerswerk tijdelijk heb moeten stopzetten door de ziekte van mijn echtgenote. Het heeft mijn verlangen om terug aan de slag te gaan, alleen maar aangewakkerd.

Komende zomer, in de maand augustus, komen alle schuttersverenigingen van Europa naar onze stad Deinze voor het driejaarlijks schutterstreffen.
Naar aanleiding daarvan organiseert het Museum van Deinze en de Leiestreek een interessante tentoonstelling omtrent het schutterswezen als cultureel erfgoed.

Schuttersgilden ontstonden op het einde van de 13e eeuw in de grotere steden van het graafschap Vlaanderen en het hertogdom Brabant. Aanvankelijk was het hun voornaamste taak om de stad te beschermen tegen externe aanvallen en de orde, rust en veiligheid van de inwoners te vrijwaren. In de 15e eeuw verdween het militair belang van de gilden en evolueerden deze naar sociale genootschappen, waarbij de nadruk kwam te liggen op het recreatieve en sportieve aspect. Regelmatig werden daarbij ook prijsschietingen georganiseerd.
Net zoals alle gilden, hadden ook de schuttersgilden een patroonheilige. Bij de handboogschutters was dat doorgaans Sint-Sebastiaan, terwijl de kruisboogschutters meestal opteerden voor Sint-Joris.
In onze stad zijn nog steeds vijf schuttersverenigingen actief, waarvan de oorsprong van de oudste vereniging teruggaat tot 1428.

Voor deze tentoonstelling ontleende het Mudel bij het S.T.A.M. in Gent dit groot schilderij van een onbekende meester uit de 17e eeuw. Het schilderij toont een tafereel in Gent in 1612, toen Aartshertogin Isabella daar deelnam aan de koningsschieting van het Sint-Jorisgilde, omringd door haar hofhouding en een enthousiaste menigte. (klik op de afbeelding om te vergroten)

“Shoot” behandelt de geschiedenis van het schutterswezen en stelt heel wat waardevol schutterserfgoed tentoon. Daarnaast worden enkele linken gelegd naar belangrijke kunstenaars in de Leiestreek die zelf actief waren als schutter, zoals Gustave De Smet en Constant Permeke.
De tentoonstelling loopt nog tot 25 september. Over mijn bezoek aan het Mudel vertel ik later nog iets meer.

Hierboven een zeer oude foto uit 1879, genomen in Deinze bij een prijsschieting van de handboogschuttersgilde Sint-Sebastiaan.
(Collectie Mudel)

Het duurt maar voort…

Even de stilte doorbreken, hier op deze blog. Veel tijd om met de blogs bezig te zijn heb ik nog steeds niet doordat Vrouwtjelief nog altijd in het ziekenhuis ligt.
Begin april was er een ernstig probleem met haar nieren, maar dat probleem is nu min of meer onder controle. Maar daarnaast heeft men in haar darmen een vernauwing vastgesteld. Het was niet duidelijk of dat een gevolg was van de pancreasontsteking of dat het ging om iets kwaadaardigs. Via een medische ingreep heeft men stalen van het weefsel in haar darmen afgenomen. Het was in spanning wachten op de resultaten van het labo, maar die lieten lang op zich wachten. Na anderhalve week wisten we nog steeds niet wat er aan de hand was. Toen bleek dat men in het labo was “vergeten” om de stalen te onderzoeken. Onbegrijpelijk.
Uiteindelijk bleek er geen kwaadaardige tumor in het spel. Dat was dan toch goed nieuws. Maar er volgt niettemin nog een operatie, waarbij een stukje van haar darm zal worden weggenomen.
Vrouwtjelief is dus nog niet aan het einde van haar lijdensweg. Maar we blijven hopen dat er ooit een kentering zal komen en dat ze eindelijk definitief zal kunnen herstellen van deze ziekte, die haar nu al meer dan zes maanden lang onderuit heeft gehaald.

Van koer tot koer.

Komende zondag 24 april is het opnieuw erfgoeddag, die dit jaar “onderwijs” als thema heeft. Naar aanleiding daarvan heeft de erfgoedcel cultuurregio Leie & Schelde een gloednieuwe brochure uitgebracht onder de titel “Van koer tot koer”, waar ikzelf een tijd geleden als vrijwilliger voor een deeltje heb aan meegewerkt. De brochure omvat drie uitgestippelde fietsroutes die leiden langs oude gemeenteschooltjes in de Leiestreek. Hiermee wil de erfgoedcel opnieuw het roerend en immaterieel erfgoed uit onze regio in de kijker zetten.
Bij elk van de schooltjes vind men in de brochure tekst, foto’s en uitleg omtrent de geschiedenis van het schooltje in kwestie. Interessant voor mensen die op deze manier er eens met de fiets op uit willen trekken om onze streek te verkennen.
Om een idee te geven, scande ik enkele bladzijden van de brochure in voor deze blog.

(Klik op een afbeelding om te vergroten)

Uit mijn eigen archief haalde ik deze foto die ik in 2018 maakte op de speelplaats van het Katholieke gemeenteschooltje in Grammene.

Geïnteresseerden vinden HIER en HIER nog veel meer info over de erfgoeddag, deze brochure en de scholentoer.

Valavond aan de Leie.

Het was al over half acht in de vooravond toen ik op tweede paasdag bij de brug over de Oude Leie kwam in Sint-Martens-Leerne. Ik had een wandeling gemaakt om eventjes alle muizenissen in mijn hoofd te verdrijven en te genieten van deze mooie lenteavond.

Beneden aan de brug is een aanlegsteiger voor pleziervaartuigen en een mini-jachthaventje gevestigd. Ik nam er enkele foto’s.

Ik probeerde wel te genieten van de rust aan de Leie en de zon die langzaam achter de horizon wegzakte, maar automatisch gingen mijn gedachten uit naar Vrouwtjelief die enkele kilometers verderop in het ziekenhuis lag af te zien. Wat verlang ik naar de dag dat we weer samen kunnen wandelen aan de Leie.

Pasen in mineur.

Vrouwtjelief zal helaas het Paasweekend in het ziekenhuis moeten doorbrengen. Op 4 april lieten haar nieren het volledig afweten. Nog steeds een gevolg van de aandoening aan de pancreas. Intussen gaat het iets beter met haar, hebben de nieren zich hersteld en hoeft ze niet meer aan de dyalise.
Ze is opnieuw nipt aan het ergste ontsnapt. Maar haar bloedwaarden zijn nog steeds niet goed en ze wordt in het ziekenhuis nog altijd verzorgd op de afdeling intensieve zorg.
Zo wordt Pasen voor ons alweer een feestdag in mineur. We hadden gehoopt dat de lente een kentering in de situatie zou brengen, maar voorlopig lukt dat nog niet.
Ooit wordt het beter, daar zijn we nog steeds van overtuigd. Ik wens iedereen die hier langskomt alvast een fijn en gezellig paasweekend toe.