Een dorp ten voeten uit. (7/8)

We waren nog steeds de wandelzoektocht aan het doen in het Leiedorp Machelen. Het routeplan had ons naar de rand van het dorp gebracht. Op het kruispunt van de Molenkouterstraat met de Donkerstraat staat een kapelletje waar een geschiedenis aan verbonden is.
Dit kapelletje werd gebouwd in 1876. Het maakte toen deel uit van de molenaarswoning met daarbij behorend een houten staakmolen.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog haalden de Duitse bezetters het in hun hoofd om hier een vliegveld aan te leggen. Daarvoor moesten de houten staakmolen en molenaarswoning verdwijnen. Alles werd met de grond gelijk gemaakt, alleen het kapelletje bleef gespaard.
Van het vliegveld is, voor zover ik weet, uiteindelijk niet veel terecht gekomen. Daar is in elk geval geen spoor meer van terug te vinden. Maar het kapelletje is gebleven en werd in 2014 helemaal gerestaureerd.

Het deurtje van het kapelletje stond open, dus kon ik het niet laten om even binnen te piepen.

Het laatste gedeelte van de wandelzoektocht was in afstand ook het langste gedeelte. De organisatoren hadden ervoor gezorgd dat wij nog eens flink de benen konden strekken.
Aanvankelijk leidde dit laatste stuk voornamelijk door de woonwijken aan de rand van het dorp.

Maar uiteindelijk kwamen we op de boerenbuiten terecht.

De route kwam uit bij de spoorwegbedding. Treinen denderen hier tussen Gent en Kortrijk voorbij.

En zo kwamen we bij de overweg aan de herberg “De Avonden”. Dit café werd zo genoemd naar de bekendste roman van Gerard Reve.
Gerard Reve was een belangrijk Nederlandse schrijver uit Amsterdam, die na een aantal omzwervingen door Frankrijk, in 1993 hier in Machelen neerstreek, samen met zijn levenspartner Joop Schafthuizen, en hier ook bleef wonen tot aan zijn dood in 2006.

Maar behalve de titel van het boek, heeft het café verder niet veel met Gerard Reve te maken. Toch heeft ook deze herberg een bijzondere geschiedenis. Het café is ondergebracht in het vroegere stationsgebouw van Machelen.
Op 20 augustus 1917, stipt om 9 uur ’s ochtends, stapte hier niemand minder dan de Duitse keizer Wilhelm II van de trein. Er zijn toen een aantal foto’s genomen die dat bewijzen. De keizer werd in Machelen verwelkomt door Friedrich Sixt von Armin, opperbevelhebber van het Duitse 4e leger.
Enkele maanden later, op 23 december 1917, kwam de Duitse keizer nog een tweede keer op bezoek in Machelen en schouwde er toen zelfs de troepen.

Herberg “De Avonden” mag dus een historische plaats genoemd worden. Aan het café sloegen wij de hoek om en wandelden we de Posthoornstraat in, die ons terug naar het dorpscentrum zou leiden.

Wat verder, in huis nummer elf, dat een beetje achteruit verscholen staat tussen bomen en sparren en een ietwat verwilderde voortuin, woonde Gerard Reve. Hij leidde hier, samen met Joop Schafthuizen, een teruggetrokken bestaan. Gerard Reve schreef in zijn boeken onverbloemd over de homoseksuele liefde en in het dorp werd gefluisterd dat er in dit huis buitensporige dingen gebeurden.

(wordt vervolgd)

8 reacties op ‘Een dorp ten voeten uit. (7/8)

  1. Hoe een klein ingedommeld dorpje zo’n geschiedenis met zich meedraagt, ongelooflijk toch ?
    Ik kan me heel goed inbeelden dat er in het dorp zwaar werd geroddeld over de relatie tussen 2 mannen…
    In onze straat woont ook een vrouwelijk koppeltje en het gonst nog steeds van de geruchten… een dorp zal altijd wel een dorp blijven hé ?
    Dat er een Machelen aan de Leie bestond , dat wist ik niet (nu wel !) . Ik was altijd wat verward met Machelen bij Vilvoorde en Schaarbeek 🙂

  2. mooi kapelletje
    wat een geluk geen vliegveld in Machelen, stel je voor, wat een lawaai over Deinze
    heel bijzonder de duitse keizer in Machelen
    en eveneens bijzonder dat die schrijver daar woonde, dat wist ik niet

  3. Ooh.. toevallig vorig jaar nog in een klein Frans plaatsje geweest waar Reve gewoond had.. en ik wist het niet haha! Ook van Machelen niet, maar ik ben dan ook niet zo’n fan van het werk van Reve.. al heb ik De Avonden wel voor m’n leeslijst voor m’n examen Nederlands gelezen. Weet alleen wel dat Schafthuizen door hem Tijgetje genoemd werd.. en dat ze ook een tijdje met z’n drieën geleefd hebben, met nog een vriend erbij, maar dat schijnt normaal te zijn.. las van het weekend dat de schrijver Arthur Japin dat ook doet.. tja.. een apart wereldje waar ik geen weet van heb hehe.
    Prachtig kapelletje en goed onderhouden.. jammer van die molen hè! Die Duitsers hebben heel wat op hun geweten.. dingen platgooien vooor een vliegveld dat er nooit kwam is nog wel het minste eigenlijk!

        1. MizzD, wij moeten in België overal een mondkapje dragen, behalve aan tafel, in bed en in bad. Op voorwaarde dat je alleen in bad zit.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.